حرف‌های کوتاه و بلندش را در هاله‌ای از ابهام و دوراهیِ گفتن‌ها و نگفتن‌ها نهاده بود و لب از هم باز نمی‌کرد که آن‌ها را ادا کند . او و حرف‌های خسته‌‌ی‌ گِل‌آلودش را به آغوشِ امنِ آرام دعوت کردم که تلاطمِ درونی‌اش فروکش‌ کند و کمی از آشفتگی‌هایش‌ کاسته شود که مبادا سنگ شوند و در گلو بمانند و خفگی خطِ پایانِ این حیات باشد ؛ مبادا اشک شود و بی‌صدا و ساکن از چشم‌هایی پایین بریزد که همیشه حرف‌های‌ زیادی داشتند و من ، خط به خط همه را می‌خواندم . گیسوی بلندِ منِ در بغل را ، پشتِ گوش زدم و گفتم : هیچ چیز را به بعد نسپار عزیزِ من ؛ " بعد " را هیچ احساسِ عمیقی هم جواب‌گو‌ نیست . بعد ، بارانِ نادرِ بهاری بند می‌آید . بعد ، برفِ یک‌دستِ زمستانی ذوب می‌شود . بعد ، زمانِ درست ، با پایانِ تلخ روبوسی می‌کند . بعد ، آدم‌های در انتظار ، ذوقِ بی‌اندازه‌شان‌ کور می‌شود . بعد ، احساساتِ عمیق به سطح می‌رسند . بعد ، گذرِ عمر کیلومتر بر ساعت می‌شود و همچون اسبِ تیزپا می‌دود‌ . بعد ، قهوه‌ات‌ یخ می‌کند و چای از دهان می‌افتد . بعد، خستگی‌های انباشته مداوا نمی‌شوند‌ . بعد ، دیر خواهد شد . . .

دلتنگی فکر میکند مرا کشته است . + درست فکر می‌کند . . .

ندیدم‌ كسی‌ را‌ به‌ زیبایی‌ او .

من حتی نمی‌خواهم زخم‌هایم درمان شوند ، فقط می‌خواهم دیگر زخمی تازه از آشنای عزیزی نخورم‌ .

حال مرا نپرس که هنجارها مرا ، مجبور می‌کنند بگویم که بهترم . . .

- هنذفری الی‌ الرجوع .

با‌ آهنگِ‌ جدید‌ آقای‌ قربانی‌ ، پاییز‌ به طور‌ رسمی‌ آغاز‌ به‌ کار‌ کرد .

‏هر چيزى را نمى‌نويسم مى‌ترسم . . . ‏چون اگر بنويسم ، خودم خيلى ويران خواهم شد .

- هنذفری الی‌ الرجوع .

همین مونده بود آقای چاوشی این وقتِ سال ، در گستردگیِ غم پاییز "همین مونده بود" رو بده بیرون .

به یاد دارم شبی را که مکتوب کردم : دلتنگ می‌شوم ، دائماً ، دائماً ، دائماً . نمیدانم چند ماه و چند روز و چند ساعت از آن دلتنگیِ غریب گذشته ، نمی‌دانم پس از آن ، دلتنگی‌ام‌ رفع شد ؟ یا باز هم ما را یه لنگ پا در انتظار و صبر گُماشت ، که مبادا کمی از دردِ دل کم شود ؛ اما . . . می‌دانم هنوز هست ، هنوز ادامه‌دار و استوار ایستاده ، هنوز سینه ستبر کرده و در تمامِ ایام پیش می‌رود ، گویی هم پایِ امید باشد و دست در دستِ او . دلتنگی‌ام‌ هنوز هم هست ، نه به مانندِ قبل ، بلکه به سان گردبادی که آمده مرا به هر سو که رواست و ناروا بکشاند . سوالِ من این است ، یعنی با اینهمه پیشرفت و ترقیِ این بشرِ دو پا ، ما هنوز هم نتوانستیم برای این دلتنگی لاکردار چاره یابیم ؟

ارزش آدم‌ها به دلهره‌ایست که در نبودنشان درست می‌شود .