هیچ‌کی این‌جا اعتراض نداره. بچه‌ها شما اعتراض دارید؟ بیا می‌گن نه. به چی می‌خوایم اعتراض داشته باشیم؟ نبینم کسی حرف از اعتراض و اینا بزنه.

همیشه جایی برای بدترشدن وجود داره. دوران جنگ فکر می‌کردیم نت ملی دیگه ته‌شه. این چندروز اخیر متوجه شدیم می‌شه بدتر هم بشه. شاید در آینده فهمیدیم این تازه خوبش بوده؛ بدترینی هم وجود داره.

کی فکرشو می‌کرد آدمی‌زاد دلش برای دوتیک آبی تنگ بشه؟

گفتن نداره؛ تف سربالاست. این مدت از بیکاری همه‌ش داشتم «ایده‌های شوهرداری مخصوص خانوم‌های قری» رو می‌خوندم. بابا این درده. من دردمو به کی‌ بگم؟ آدم دوروز دیگه چطوری از خجالت خودش در بیاد؟

هر چی سرمایه دارید، برید کفتر بخرید بچه‌ها. در آینده کفتر می‌کشه بالا. این تحلیل نیست، خبره. کفتربازی هم یاد بگیرید. در آینده شاید لازم باشه پیام‌هاتون رو با کفتر جابه‌جا کنید.

می‌ترسم این‌جا چیزی بنویسم. یه‌مدت هم حرف نزدید، دهن‌تون بو می‌ده؛ فعلا با صلوات برای بنیان‌گذار کبیر انقلاب، دهن‌تون رو خوش‌بو کنید تا ببینم بعد چی پیش میاد.

ببخشید من الان رسیدم. اتفاقی افتاده که اینترنت بین‌الملل وصل نمی‌شه؟

من می‌گم ایتا قویه.

این که می‌گید چندروز نمی‌شد پیام داد و این‌ها؟ نه. اون‌ داستان داشت.

یا امام زمان. یه کانفیگ وصل چیه که تو جلوی پامون نمی‌ذاری.

خدایا این پروکسیه وصل شه، قول می‌دم نمازامو بخونم.

یا حضرت یونس، تو خودت نه ماه تو شکم نهنگ بودی، دسترسی به هیچی نداشتی می‌فهمی من چی می‌گم؛ خودت کمک کن این پروکسیه وصل شه.