این که می‌گید چندروز نمی‌شد پیام داد و این‌ها؟ نه. اون‌ داستان داشت.

یا امام زمان. یه کانفیگ وصل چیه که تو جلوی پامون نمی‌ذاری.

خدایا این پروکسیه وصل شه، قول می‌دم نمازامو بخونم.

یا حضرت یونس، تو خودت نه ماه تو شکم نهنگ بودی، دسترسی به هیچی نداشتی می‌فهمی من چی می‌گم؛ خودت کمک کن این پروکسیه وصل شه.

فکر کن نهنگ باشی، معده‌‌ت سنگین باشه، حال تهوع و دل‌درد داشته باشی و نتونی بالا بیاری. بعد چند ماه بفهمی یه انسان رو به‌خاطر این‌که آزمایش کنن گذاشتن توی سیستم گوارش تو. خدایا ببین کاراتو.

نگید این چقد چرت و پرت می‌گه. مثل وقتی که یه مدت زیادی آب قطعه، اولش گل‌آلوده بعد زلال می‌شه، یه‌مدت حرف نزدم. این اولاشه. بذارید گل‌آلودیش بره، بعد تازه با مفاهیم فاخرم آشنا می‌شید.

ایتاجون می‌بینی. همه رفتن بله. فقط من مونده‌م واسه‌ت.

تمرکزم چقدر این مدت خوب شده بود؛ بح.

وصل‌بودن اینترنت هم مثل اکسه. همه از این‌که سینگل‌ان و ذهن راحت و آرامش دارند حرف می‌زنن؛ ولی درنهایت به اکس سمی‌‌شون برمی‌گردن که همه‌چیز رو دوباره به‌هم بریزه.🤝

به خبر هیچ‌ خبرگزاری داخلی و خارجی نیاز ندارم. چون تمام این مدت، از طریق «جریان» بله، در جریان همه‌چیز بودم‌.🙏🏻

ولی قطعی اینترنت هم از یک‌جهت‌هایی بد نبود. تمرکزم به‌شدت رفت بالا کیفیت کارهای روزمره‌م بیش‌تر شد. این مدت وقتم آزاد بود و کلی کار انجام دادم. کتاب خوندم. فیلم دیدم. به تو فکر کردم. خوابیدم. با دوستام وقت گذروندم. به تو فکر کردم. نوشتم.‌ نوشتم. به تو فکر کردم.