من که اغتشاش نمی‌کنم ‌برات، مغتشش‌ رو هلاک می‌کنم برات، بذارم برم ج.ا‌. جون؟

«ز کمال ناتوانی به لب آمده‌ست جانم؛ به طبیب من(=تلگرام) که گوید که چه زار و ناتوانم؟».

این پیام رو فروارد کن توی چنلت تا بهت بگم بر اساس وایب چنلت شبیه کدوم یوم‌الله‌ای.

یوم‌الله فقط وقتی که چندروز بعد از دعوا از بلاک درت میاره.

ما یوم‌الله‌هامون رو رفتیم؛ دیگه دنبال یوم‌القیامة‌ایم.

توروخدا این وضعیت کثافت اینترنت رو عادی‌سازی نکنید. چرا مثل یک‌سری‌ها که کعبه‌ی آمال‌شون کشورهای غربیه، شماها هم ایده‌آل‌تون کشورهای کمونیستیه؟ چرا به جای حل‌کردن مسئله، صورت مسئله رو پاک می‌کنید؟

آدم‌ها باید مخیر به انتخاب باشن. این رقابته که باعث افزایش کیفیت می‌شه. وگرنه بستن و محدودکردن و مجبورکردن مردم به استفاده از یک‌سری چیزها که حداقلیاتی از کیفیت رو ندارن اسمش دست‌آورد نیست. این موضوع توی صنعت خودروسازی امتحانش رو پس داده.

ولی خب گمونم کم‌کم باید به همین وضعیت عادت کنیم.

دل بردی از من به یغما، ای ترک غارت‌گر صهیونیستی پدسّگ من.

چشم‌هایش رژیم جعلی کودک‌کش صهیونیستی و دل من، غزه‌ی بی‌سلاح.

حالا تلگرام رو می‌گیم اوکی. کانکتینگ ایتا رو کجای دلم بذارم؟

اگر تصور کنیم که تلگرام کیلوکیلو دیتا رو با هواپیما به چندین‌هزار کیلومتر اون‌طرف‌تر به مقصد می‌رسونه، ایتا با چاپار، اون‌هم با اسب‌های نه‌چندان تیزرو و سبک‌پا این کار رو می‌کنه.