توی کردستان یه خوانندهای هست به اسم «عزیز ویسی». من توی عروسیهای اقوام، چندبار دیدمش. این مراد ویسی رو که توی توییتر میگفتن، تا مدت مدیدی فکر میکردم «عزیزْ ویسی» درمورد اتفاقات دیماه حرف زده. :))
این آدم رو من نمیشناختم. هنوز هم نمیشناسم. و طبیعتا وقتی نمیشناسمش، دنبالش هم نمیکنم. حتی توی این چند روز هم توی توییتر اسمشو ندیدم. اینکه چی گفته و بعد از این چی میخواد بگه، برای من نه مهمه، نه اهمیت میدم بهش و نه حتی دیدم که چیزی بگه. حرف من سر ابعاد فاجعهای بود که توی دیماه اتفاق افتاد: «خوندن اسم هزار و چهل و چهارنفر انسان، چهارساعت و هجدهدقیقه طول میکشه». و توی دیماه، سه هزار و صد و هفدهنفر کشته شدن. حالا این تعداد، میخوان از هر طرفی باشن، توی دو روز کشته شدن. فاجعه، فاجعهست.
میگن اون پهپادهای شاهدی که با خودشون انتحاری حمل میکنن، توی جیبهاشون قاشق چنگال میذارن که بلافاصله بعد از مردن، برن سر سفرهی پیامبر بشینن. هخیههبخبخبنبخ.
وضعیت ارّه فقط وقتی وسط غذا یادت میاد بسمالله نگفتی. اگه بگی، گلاب به روتون، شیطون هر چی خورده رو بالا میاره و دلت نمیاد دیگه بخوری. اگه نگی هم تا آخر غذا کنارت میخوره.
