شش شرط اساسی ایران برای پایان جنگ به گفته المیادین و به نقل از منبع ایرانی ۱- تضمین عدم تکرار جنگ ۲- تعطیلی پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه ‌۳- دفع تجاوز؛ پرداخت غرامت به ایران ۴- پایان دادن به جنگ در تمام جبهه‌های منطقه ۵- اعمال رژیم حقوقی جدید برای تنگه هرمز ۶- محاکمه و استرداد عوامل رسانه‌های ضد ایرانی @Squad_iran | #kamelat ‌

بگو نمی‌خوای جنگ‌و پایان بدی دیگه. 💘

وسط جنگ، وقتی که دورت رو تروریست گرفتن و هر لحظه ممکنه با اسلحه بیان تو خیابون مردم رو بکشن، تمهیداتی ایجاد شده برای جلوگیری از این کار. حالا دشمن تو که هر شب داره خونه‌ت رو بمبارون می‌کنه و مردم عادی رو می‌کشه، میاد این ایستگاه‌ها رو می‌زنه. چرا؟ تا اون تروریست‌ها بیان تو خیابون و مردم رو بکشن. حالا تو به‌جای این‌که عامل این کار رو محکوم کنی که با علم به این‌که ممکنه پشت ایست بازرسی مردم عادی هم باشن، می‌زنن، به‌خاطر بغض با ج.ا. اون رو محکوم می‌کنی که برای امنیت شهروندها این کار رو کرده.

این ایستادگی ایرانی‌ها در مقابل بمب و گلوله، این نترسیدن و جانزدن‌شون، این‌که کنارشون بمب می‌خوره، ولی حتی پلک چشم‌هاشون هم نمی‌پره، این‌که مرز کشوری که در جنگه و دائم بمب‌باران می‌شه شلوغ می‌شه، اما نه برای خروج از کشور، بلکه وارد‌شدن بهش و موندن، و همراهی حتی به‌اندازه‌ی حضور یه چیزی فراتر از شجاعت و وطن‌پرستیه. این موضوعات، واقعا یک مسئله‌ی عادی نیست. فرار اوکراینی‌ها موقع جنگ روسیه رو به یاد بیارید. حیرت خبرنگارهای ترک از بازگشت ایرانی‌ها از مرز ترکیه به ایران رو. و ستایش شجاعت ایرانی‌ها در فضای رسانه‌ای دنیا. این‌ها چیزهایی نیستن که در جامعه‌ی جهانی فراگیر باشه؛ یک‌سری خصلت احتمالا یونیک و خاصّ ایرانی‌هاست. شاید یک جامعه‌شناس، بهتر بتونه به چرایی این موضوع بپردازه، اما به‌ نظر «غیر تخصصی» من، دلیلش در کنار همه‌ی چیزها، «حماسه» و کارکرد حماسه‌ست. ما از بچگی با دو نوع حماسه بزرگ شدیم که این رفتار، برآمده از این دو حماسه‌ست؛ یکی «حماسه‌ی حسینی» و دیگری حماسه‌هایی که ما توی ادبیات و فرهنگ‌مون داریم. مشخصا شاهنامه. به‌اندازه‌ی کافی درباره‌ی اعتقادات مذهبی و معتقدبودن به مفهومی به اسم «شهادت» که بخش بزرگی از ترس‌های وجودی اگزیستانسیالیستی رو به سخره می‌گیره، حرف زده شده. ولی این‌روزها، خیلی کم‌تر از تأثیر حماسه‌ای که شاهنامه‌ی فردوسی در خون اجتماع و افراد ایرانی ریخته، حرف زده می‌شه. تمام رفتار و کنش و واکنش ما، مرتبط با اطلاعاتیه که ناخودآگاه ذهن‌مون، مستقیم و غیر مستقیم دریافت می‌کنه. و ما ایرانی‌ها همیشه در معرض شاهنامه و داستان‌ها و اسامی‌ای که توش بیان شده بودیم. برساختی که از مفهوم وطن توی ذهن ما شکل گرفته، فراتر از یک عرق خاص به یک تیکه خاکه. ذهنیتی که از ایرانی‌ها توسط شاهنامه توی ذهن ما شکل گرفته، آدم‌هایی شجاع و وطن‌پرسته. آدم‌هایی که برای خودشون، یک‌ اولویت، فرا هر اولویت دیگر دارند و اون وطنه. و جان‌دادن، برای حفظ این وطن چقدر کار پیش‌ پاافتاده و دم‌ دستی و حداقلی‌ایه. و این موضوع تبدیل به فرهنگ و آیین و سنت ما ایرانی‌ها شده. در مقدمه‌ی «شناخت‌نامه‌ی حماسه‌ی ایران و جهان» نوشته شده: «حماسه سرگذشت یک قوم، تبار و ملت است؛ ملتی که پیرامون خود و جهان را از دریچه‌ی خاصی می‌بیند؛ حماسه در وحدت ملی و وحدت اقوامی شکل گرفته است که در یک سرزمین سکونت دارند و سرنوشت یک ملت و شکست‌ها و پیروزی‌هایش به حفظ و رونق فرهنگ اصیل و غنی گره خورده».

به‌نظرم سخنگوی نیروی مسلح در جواب تهدید ترامپ به زدن زیرساخت‌ها نباید تهدید متقابل می‌کرد. باید یه‌جمله می‌گفت «دیگی که برای ما نجوشه، نخواهیم گذاشت سر سّگ هم توش بجوشه» و بس.

اون قضیه‌ی شماره‌گرفتن و این‌ها کنلکه. دو روز دیگه شارژ گوشی‌تون هم تموم می‌شه. آدرس خونه بگیرید.🙏🏻

تنذ «پسر برو ببین برق هم‌منطقه‌ای سرکوچه‌ هم رفته یا نه» رو من برای بعد از قطع‌شدن برق رزو کردم. روی بقیه‌ی تنذها تمرکز کنید.

در کنار خونه، ماشین و زید، زین‌پس هر کی برق داره هم از قدیم داره.

از همین الان شروع کنید دبه‌های چند کیلویی رو پر برق کنید برای وقتی که برق می‌ره. هخختاغعپنخپم.

حالا اپلیکیشن برق من رو آرووووم پاک کنید.

یه لحظه چشم‌هات رو ببند منطقه رو بدون زیرساخت برقی تصور کن. چی می‌بینی؟ این فقط چند ثانیه از زندگی تو بدون منه.

برق می‌خوام چکار وقتی تو رو ندارم؟