فکر کنم همه ما یه بخشی از خاطرات خوب توی ذهنمون رو با کسایی ساختیم که دیگه باهاشون صحبت نمی‌کنیم و این خیلی دردناکه شما ممکنه یکی رو از دوست به غریبه ببینید ولی بعضی دیگه به دید یه ادم زنده که الان مرده...این خیلی خیلی دردناکه نه بخاطر اینکه که اون خاطره ها تموم شده بلکه برای اینکه خیلی وقتا ممکنه شما فرصت خداحافظی هم نداشته باشید.... و چیزی که خیلی سخته اینه که خاطره ها همیشه میمونن اما اون ارتباطی که می‌گفتیم همیشگی عه و برنامه میچیدیم برای آینده و هرچیزی که الان نیست سخته ولی همه میدونیم اون زمان بهترین خودمون برای هم بودیم و این مهمه که وقتی حتی یه لحظه اون خاطره ها توی ذهنمون زنده شد روی لبمون لبخند میاد از خاطره مدرسه بگیر تا یه هدیه ساده و صحبت های کوتاه

میخوام اینجا برای خودم حرف بزنم درد و دل کنم شده به کسی کمک کنم خالی بشه اره میتونم میکنم چون اینجا دیلیمه اگه کسی مشکل داره میتونه لف بده-

اصلا بعید میدونم کسی اینو بخونه ولی خب

خوندم ولی یکمی گیج شدم

دارم سعی میکنم جملاتو تحلیل کنم خیلی سنگین بودش

:)

امیدوارم هرچی بود دوست آشنا فامیل یا هرچی فرصت خداحافظی داشته باشید که با دیدن یه کادوی کوچیک ازش نزنید زیر گریه و پشیمون بشید چرا بیشتر باهاش وقت نگذروندید....خودم تجربه کردم که چقدر سخته....

پس فامیل نداشتنم خوبه

خیلی کمن