بیست‌‌وچند سالگی من برای رفتن‌ تو زود بود. سی‌وچند سالگی‌ دوستانم برای بی‌تو شدن زود بود. من حالا حسودی می‌کنم به آن‌ها که پنجاه و شصت‌ سال از عمرشان را در عصر تو گذارنده‌اند. برای آن‌ها که موی سپید توی سرشان دارند. ما سنی نداریم برای دیدن تابوت تو. ما سنی نداریم برای قدم زدن پشت سر تابوت سنگین تو. ما برای گریه بر پیکر چاک‌چاکت زیادی بچه‌ایم. شانه‌های ما برای حمل پیکرت هنوز نحیف است. ما آنقدر جوانیم که دنیای پیش از تو را هیچ‌گاه ندیده‌ایم. تا دنیا بوده، تو همیشه بوده‌ای. ما همانیم که ما را «بچه‌های عزیز من» خطاب می‌کردی.‌ تازه‌تازه خوب و بد را فهمیده‌ بودیم. تازه داشتیم می‌فهمیدیم که چه گران‌نعمتی بر سرمان است.‌ افتاده بودیم جلو و سنگت را پیش همه به سینه می‌زدیم. حرص می‌خوردیم از توهین‌ها به تو؛ می‌نوشتیم، بحث می‌کردیم، دعوا می‌کردیم. در دنیای عیش‌ونوش‌ها و بی‌وطنی‌ها، ما آدم تو بودیم. ناگهان صبح یک روز سیاه زمستانی تصمیم گرفتی که بروی. حالا ما یتیمانی جوانیم خیره بر تابوت تو. در فکر اینکه سال‌های بی‌تو را چگونه باید زیست. ما زندگی در دنیای بدون تو را بلد نیستیم. نباید می‌رفتی عزیزم… «مهدی مولایی» @m_molaie110

[ شانه‌های ما برای حمل پیکرت هنوز نحیف است ]

پدر یعنی همین دیگه. پدر یعنی برای همه بچه هات دعا می‌کنی هرچقدر هم اذیتت کنن...

حال و هوا دقیقا حال و هوای ۹ و ۱۰ اسفنده. همونقدر ترسناک و دردآور.

یا صاحب الزمان...

بر پیکر دخترش نماز خواند...

کسی که کشت امام مرا چرا نکشیم؟ که ننگ ماست اگر قاتل تو را نکشیم از این به بعد کفن، جای جامه بر تن ماست قسم به خون تو، قتل ترامپ گردن ماست حرام‌زاده‌ترینِ جهان چرا زنده‌ست؟ سگ جزیره کودک‌خوران چرا زنده‌ست؟ چرا ز پرچم سرخِ قیام حرفی نیست به حرف هم دگر، از انتقام حرفی نیست جدا زِ هر جَرَیانی است بحث قاتل تو مرا چه کار به امضای نحس قاتل تو نمی‌کنیم در این انتقام کوتاهی که زنده‌ ایم فقط از برای خون‌خواهی #محمد_رسولی

:)

لشهیدنا لا نقول وداعا، بل نقول إلی الّقاء...

از این به بعد سطلی هرجا زر مفت زد جمعیت قم و نشونش بدید.

پدر به « خانه ی پدری » اش رسید...