امروز مشهدم، کاملا برفی.

وقتی رسیدم ۱۶ دقیقه پشت تلفن برای بابام غر زدم و گریه کردم. بعدش که یکم حالم بهتر شد، یکهو مامانم اومد خونه و این بسته تو بغلش بود :))

یک‌بار وقتی خیلی منتظر این کتابام بودم با خودم گفتم شاید امام‌رضا بسته‌ رو واسم نگه داشته که تو یه موقعیت مناسب واسم بفرستش، یه وقتی که حالم خوب نیست و احتیاج به یه دلگرمی و نشونه ی خوشگل دارم. امروز بعدازظهر واقعا داغون بودم، و بسته م بالاخره بعد ۸ ماه رسید. نشونه ها :)))))))

انقد با ذوق و تند تند بازش کردم که بسته کاهیه با چاقو سوراخ شده. ✨

یه چیزی حیات‌بخش تر از خواب میخوام

خواب از پس خستگیام بر نمیاد.

کماکان هستم و میخوانم، این لینکه دائمیه🎀

کاش همه ی گریه ها مثل گریه های بعد روضه تو هیئت فاقد سردردای بعدشون بودن

کاش یه غُرگوش‌کُن دائمی داشتم واسه خودم

از سوشال مدیا فراری و از جهان حقیقی بیزارم.