آهی که وقتی از سینه برون می‌آید و آخ می‌شود خبر از درد عمیق می‌دهد.

تاحالا آگاهی بچه‌ی گم شده ندیده بودم که دیدم...

و فقط غم....

امتحان‌ها روز به روز بیشتر داغانم می‌کنند

کم کم دیگه چیزی ازم نمی‌مونه

غم لونه کرده

باید به خودم اجازه و فرصت غمگین بودن بدم

سینه سنگین و مالامال از غم. و به معنای واقعی: خود با چشم خویشتن دیدم که جانم می‌رود

چه گویم؟ شعر بخوانم؟ نقاشی چه؟ با یک سری کتاب‌های درسی خداحافظی کنم؟ با خاطراتشان؟ برای آینده برنامه بریزم و به فکرش باشم؟ با زندگی رو به رو شوم؟ با زندگی که همه‌ی این‌ها خواهد بود، رو به رو خواهم شد.

غم روی غم تلنبار می‌شود. کلمات ناکافی از توصیف آن‌...

یه ماه و اندی گذشت، به مثابه‌ی یک چشم روی هم گذاشتن و باز کردن و من ماندم و کارهای نکرده و لحظه‌هایی که در آغوش خودم فرو رفتم.