نمیدونم شمام همینین یا نه ولی من تابستونم رو دارم شبیه یه مرد ۵۵ ساله‌ای که زنش مرده و از زندگی سیره میگذرونم.

آيا بهتر نيست پيش از توليد مثل، بيافرينيم و برازنده شويم؟ وظيفه‌ی ما در قبال زندگی، آفريدن موجودی برتر است نه توليد موجودی پست‌تر.

بگید که تنها نیستم🚶🏻‍♀️‌.

اینکه نمیتونم ناخن های دستمو میزان و شبیه هم در بیارم خیلی رو مخمه شبیه خط چشم کشیدنه لامصب.

از لحاظ ِ روحی نیاز داشتم یه سرباز بودم تو جنوب‌..

قبلا یه مانع تو دلم بود که هر چی هم میشد نمیزاشت بیشتر از فکر خودکشی پیش برم نمی‌دونم اون چیز چی بود خدا بود یا امید نمی‌دونم ولی خب هر چی که بود از دستش دادم و حتی دیگه ترسی از اینکه قراره بعد همچین کاری مجازات بشمم ندارم هیچی اهمیت نداره. جهنم و بهشت فرقی نداره وقتی جهنم و تو همین دنیا تجربه کردم.. و فقط امیدوارم بهونه ای سفت و سختی واسه انجام دادنش نیاد دستم.

ولی دوست داشتم اون چیزی که نمیزاشت بیشتر از فکرش پیش برم و از دست نمی‌دادم مرگ و دوست دارم ولی خودکشی نه.

شهادت و خیلی دوست دارم ولی می‌دونم لایقش نیستم و نخواهم بود.

والااا.

ولی گاهی خیالش خیلی قشنگه.. :) مثلا فقط لباسامو تو قبر عموم خاک کنند :))))

خیلی دلم براش تنگ شد رفیق شهیدمو میگم :))

ریا نباشه ، خیلی قشنگه رفیق شهیدت عموت باشه :)))