پرایوتِ دتری
منو تو میرسیم بهم اینجا نشد یه دنیا دیگه.
کلا هر چی که از دنیای مجازی دورم کنه حالمو خوب میکنه.
وقتی سرگرم رنگ آمیزی ام به چیزی فکر نمیکنم و کل تمرکزم رو رنگ کردنه و من عاشق وقتاییم که تنها رو یچی تمرکز میکنم از این دنیادور میشم.
پرایوتِ دتری
عاشق اینم که آهنگ پلی کنم و نقاشی رنگ آمیزی کنم به سنم نمیخوره ولی خو دوست دارم عیش.
و همچنین با حضور چای عزیزم.
آرام باش عزیزکم؛
هیچ چیز ارزش اینهمه دلهره را ندارد،
ماهمه رفتهایم و الان سال 1505 است.
همه تقصیرارو گردن بگیر و ناپدید شو تو نمیتونی چیزیو بهشون بفهمونی که نمیخوان بفهمن.