کودکیم رو زندگی نکردم، بیشتر کودکیمو صرف فهمیدن چیز هایی کردم که برای کودک زیادی سنگین بودن. یاد گرفته بودم از روی صدای قدم ها بفهمم چه اتفاقی در راهه، از سکوت ها بفهمم چی تغییر کرده و از یه لحن ساده بفهمم امروز باید آروم باشم. دنیا جای امنی نبود و مدام باید پیش بینی میکردمش.

یه تابستون دیگه هم تموم شد یه تشکری کنیم از اینستاگرام، تلگرام، نت ضعیف، برقی که نبود، روابط سطحی، دوستی هایی که تموم شد، رفیقایی که به غریبه تبدیل شدن، پیام هایی که ارسال نشد، دلتنگی، قولای الکی..

دقیقا سه ماه دیگه یه ساله میشی پرایوتِ عزیزم🫂 : )

و همچنین شیداخوی عزیزم🫂.

ولی نباید به این روز میافتادی. نتونستم ادامت بدم و لایقت به این روز افتادن هم نبودمعذرت می‌خوام..

بیخیال دنیا نارنگی میقولی؟.

ولی دوغِ آبعلی 🛐🛐 لامصب با هر ترکیبی خوشمزس.

قفلی جدیدم.

طمع بهشت میده.

ولی چرا هر چی بزرگ تر میشم به چیزهایی که قبلا علاقه نداشتم و بزرگترام به شدت بهشون علاقه داشتن علاقه پیدا میکنم نمی‌دونم درست گفتم یا نه ولی خو 😂.

خیلی عجیبهه.

‌