درست حوالی همین ساعت‌‌ها ، مامان وقتی می‌ره حیاط رو آب‌پاشی میکنه و بوی خاک نم خورده می‌زنه زیر بینیم و باغچه رو آب میده و فرش قرمز رو می‌اندازه و بالشت‌های گردِسنتی میگذاره بغل دیوار و قرآنش رو هم می‌بره باخودش ، یک‌سینی چای با مخلفاتش از توت‌خشک تا پر سیب و زردآلو آماده می‌کنه و اون‌جا که صدامون می‌زنه تا بریم تو هوای آزاد بشینیم کنارش ، آره من همونجا احساس زندگی میکنم:))🏹

ماهِ من ! بس کن ندیدن‌های بی‌اندازه را

یک شبم بهش گفتم من سکته‌ی غم زی میکنم آخرش:)))

چجوریه که غم از من خسته نمیشه ؟

ای خوش آن روز که بودیم زِ هم بیگانه ؛

من از واژه‌هایی که به تنوین مختوم می‌شوند خوشم میاد ، مثل صرفاً ، حتماً ، قطعاً ، لطفاً:))

یک‌وقتایی هم فکر میکنم نکنه روی گل‌هایی که توی این بهار بو کردم گردِ غم پاشیدن که من اینجوری شدم ؟

در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی . در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی . در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی . در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی . در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی . در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی . در سینه‌ام پر می‌زند شب‌ها پرستویی .

٬٬ روزمرگی‌هایی که در آن ماهی‌ها پرواز می‌کنند ٬٬