من فکر می‌کنم دلتنگی ـ دست کم برای من ـ احساسی نیست که لحظه‌ای از دست بره یا رفع شه و ول کنه ؛ بلکه دلتنگی در من زندگی می‌کنه . من دلتنگ نمی‌شم ! دلتنگ می‌مونم ، احتمالاً همه‌ی عمر ..

هرکس یک‌جور با نگرانی می‌جنگد .

کلمه کم است برای این روزها . نمی‌شود مدام بعد از هر اتفاق به‌جان کلمات افتاد و نوشت !

بنده‌ی محبت‌های کوچک و جزئی‌ام ؛ مثل نوازش کردن پوست دست ، دست انداختن دور گردن ، مرتب کردن یقه یا حتیٰ بازی با انگشت‌ها و ردوبدل نگاه‌های اطمینان بخش: ))

برمبنای یک آیین شخصی و بلافاصله پس از خداحافظی با محمد ، درحالی‌که قدم‌هام رو عقب‌عقبی برمی‌دارم ؛ هربار این جمله رو با خودم تکرار می‌کنم : همه‌ی لحظه‌هایی که با تو به‌راحتی سپری شدن ، قراره یک روز به یکی از بهترین خاطرات زندگی‌مون تبدیل شن:))

نمی‌دونم این تجربه‌ی من چقدر قابل لمسه اما حال خوبی که موقع خوندن کهکشان نیستی و نخل و نارنج تجربه کردم رو دیگه با هیچ کتاب دیگه‌ای تجربه نکردم. خصوصا کهکشان نیستی.

یک فریم از تصمیمات یهویی و بوسیدن و کنار گذاشتن کمال‌گرایی ء. شبیه تفسیر عکس‌های قدیمی از راست حلماء ـ زهـرا

احساس می‌کنم بغل‌دونم خالی شده بغل می‌خوام ؛ در نوازش و سکوت:))

جادوی کانال داشتن و ثبت لحظات و روزمره و ژورنال کردن در کمترین حالت اینه که وقتی مرور می‌کنی می‌فهمی چه راهی رو اومدی و هرگز دست از ادامه دادن نکشیدی و از بیرون خودت رو می‌بینی و این اصلا چیزی کمی نیست

دیالوگ‌نگار ؛ ـ اصلاً تا حالا از جمله‌ی آخیش دلتنگیم برطرف شد استفاده‌ کردی ؟ ـ از اینکه یواشکی پیگیر همدیگه باشیم بدم میاد ـ تو پاییز یک اسپانسر قهوه چیه که ما نداریم:( ـ برای اینکه باهاش نرفتی حرم این همه گریه کردی ؟ .. ـ خاله به چشمات رژلب زدی که قرمز شدن ؟ ـ کاش صدکیلو به می‌خوردم وصدکیلو زیبا می‌شدم:)

اندازه‌ی سه چهار پنج یا شش هفت هشت نفر بی‌حوصله‌ام !