برای فرار از نااُمیدی‌ای که گاهی می‌دوه زیر پوستم یا لونه می‌کنه بین فکرهام ، سخنرانی‌های سیدحسن نصراللّٰه رو گوش میدم . صداشون ، لحن‌شون و حتیٰ نگاه‌شون برام طوریه که اگر به نقل از خدا و امام‌سجاد می‌گن : .. ویَرزُق ویُنعم ویُعطی ویَدفع‌البلاء ویکشِف‌الهُموم وَ وَ وَإلی‌ٰآخر ـ انگار تو قلبم همون لحظه تمثال تک‌تک این واژه‌ها به حقیقت می‌پیونده:)))))))))))) پ‌ن : راستش هرچقدر هم که متن رو بالا و پایین کردم نتونستم افعال جمله‌های توصیفی از ایشون رو ، ماضی بگذارم . او تا ابد برای من زنده و امام‌ کارهای روانی‌ست ..

از ظهر سوم شهریور تا الان گریه‌ی یواشکی دارم . سیزده روزه که تو رودروایسی چشمام گیر کردم و نمی‌شینم یک‌جا ، یک‌کله ، اشکام رو بریزم تموم شه بره . احساس می‌کنم گریه‌ی یواشکی از گریه‌ی عجول هم سخت‌تره:))))

امشب اگر اسم داشت ، می‌شد : شب‌های کنار تو ، خواب‌های بدون اقلیم‌اند:)

یک زمانی وفا دوران بودم ؛ یک روزایی هم غم‌ناز محزون زاده و‌ نمی‌دونم تا کی ولی این شب‌ها هم بیشتر از همیشه حلماء بردبار هستم:)))))))

پنـاه ء.

امشب اگر اسم داشت ، می‌شد : رسیدیم ولی تو پیاده نشو و نرو لطفاً

زیر وزن سنگین اندوه ، نفس کشیدن سخت است .

یک‌جوری بغلم کن که بوی دست‌هات بره تو وجودم: )

دیالوگ‌نگار ؛ ـ کاش زمانِ بودن کنار تو هیچ‌وقت تموم نمی‌شد:) ـ دلم برات تنگ نشده ، دلم برات تنگولیده و این یک لول بالاتر از دلتنگ شدنه .. ـ حتیٰ فکر به اینکه حرم رو بدون عینک ببینی هم به چشمات خنده و اشک همزمان میده ـ من ثانیه‌ای یک‌چیزی می‌خوام ، بعد یادم می‌ره و ثانیه‌ی بعد یک چیز جدید ـ در ضمن دارم می‌میرم از دلتنگیت:)

شاید ظریف‌ترین هنر آدمی در اینه که بدونه چه چیزی رو در کنار چه کسی تجربه کنه و چه انتظاری رو از چه کسی داشته باشه

به ننوشتن عادت کردم و جمله‌ها ازم فرار می‌کنن .

به عکس‌ نگرفتن عادت کردم و سوژه‌ها ازم فرار می‌کنن .