نوعی از خوشحالی هست که مختص به زمان‌هاییست که مامان یا آقاجون از من چیزهای کوچکی میخواهند که براشون مشکل‌آفرین شده و راه حلش رو من بلدم . مثلاً ارسال کردن پیام‌های مناسبتی ، دانلود صوت یک قاری مصری عوض کردن زنگ تلفنشون یا بک‌گراند و .. درست بعد از برق خوشحالی توی چشم های مامان یا آقاجون ، قلب کوچک من هم وصف ناپذیری رو تجربه می‌کنه:))

گاهی هم فراتر از حد معمول با خودم فکر میکنم در نوشتن چه رازی است که سال‌ها و یا حتیٰ قرن‌ها بعد ، آدمی‌زاد لحظاتی را زندگی می‌کند که نویسنده لحظه‌لحظه‌اش را زیسته و آن‌ها را به واژگانی تبدیل کرده و بعدها دیگرانی چون ما با آن‌ها همدردی کرده‌اند: ))

ء فقط نه من به هوای تو اشک می‌ریزم ، تمام مردمند که چشمشان به نگاه پر ملاحت توست:)

کمی حلما هستم و بسیاری تپش قلب ‌.

‏آرزو می‌کنم کاش آدم‌ها می‌توانستند مثل مه به هر کجا که می‌خواهند بروند:))

خوش آنکه زِ روی تو دلش رفت زِ دست: )

حقا که گفتن جان کندن است ..

احساس می‌کنم این روزها از عمد خودم رو جلوی پای خدا می‌زنم زمین ، تا بیشتر نگاهم کنه و دستم رو بگیره:))

ای به تو زنده همه من ء.

وقتی هیچ قطعیتی وجود ندارد تنها چیزی که آدم را ، زنده نگه می‌دارد امید است:)))

همیشه بخشی از ذهن ما در گذشته و آینده زندگی می‌کنه .

گویا هرتصمیمی که برای زندگیم بگیرم سرآخر زندگی در هر صورت من رو در لایه‌های عمیق صبر ‌می‌غلتونه و حسابی آبدیده‌ام می‌کنه: )