دیروز و امروز از روزهای ابن‌فرز و ابن‌فرفره بودن تو مهدا بود . بهم گفتن : از آدم‌های خیلی آماده تو هرکاری و هرچیزی هستی . از صبح که این رو شنیدم و حالا که تو راه برگشت به خونه‌ام دارم فکر می‌کنم خیلی آماده بودن ، از من یک حلمای تمام نشدنی و همیشه پذیرنده ساخته:))

اغراق نمی‌کنم اگر نبودی از تنهایی و تأسف می‌مردم:)

گاهی به اون لحظه‌ای فکر می‌کنم که تو مهمونی رو کاناپه نشستیم ، من باهاش شوخی می‌کنم و درحالیکه دارم می‌خندم ؛ دستش رو می‌ندازه دور شونه‌ام و من رو می‌کشه سمت خودش:))))))

ای خدای پر زورِ من:) اطمینان تنها چیزی‌ست که من نوعی از دنیا می‌خوام و تنها چیزی‌ست که قطعاً ممکن نیست بهش برسم ..

من همیشه گریستن تو هر محل کاری و با هرماهیت و موقعیتی رو آنلاک می‌کنم:)

هرچقدر هم که تحسین شم بازهم حس شنواییم صدای آشنای تو رو می‌خواد ..

فلسطیـن ؛

چطور میشه بدون قهوه از عصرهای پاییزی لذت برد ؟

یکی از دلایل غم عمیق و ممتدم اینه که حالا حوالی چهارسال میشه که نمی‌تونم دور رو واضح ببینم ! منظورم از دور حالت چشم‌های مامانه وقتی که رو کاناپه نشستم و ایشون تو آشپزخونه مشغول کارهاشه ، منظورم از دور حالت لبخند ریحونه وقتی به سمتم میاد تا بغلم کنه ، منظورم از دور حالت زمزمه‌ی لب‌های زهراست وقتی داره طراحی می‌کنه ، منظورم از دور آقای همه‌یا‌هیچه که حتیٰ از نزدیک‌ هم دوره ، تاره و مبهمه:))))

دلم لک زد برای میوه‌های تابستونی:) چیه هی پرتغال و لیمو و .. آدم حس سرماخوردگی مُزمن بهش دست میده .

اگر اَنار بینشون نبود چکار می‌کردم:)