خدای خبرهای خوش و خدای پیشنهادهای خوب ؛

ای خدای پر زورِ من:) ما آدم‌ها همیشه دنبال اینیم که کسی بهمون بگه : میشه و واقعاً هم بشه ! ما همیشه دنبال اون لحظه‌ای هستیم که سری به نشانه‌ی اطمینان برامون تکون داده شه و خدایا ، به من بگو کی بهتر از تو برای این اطمینان ؟

ای خدای پر زورِ من:) قلب کوچک من توان این همه نشدن را ندارد.

این داستان : سایه‌بازی¹⁸

باید بگم : هرجا که با چشماتون خندیدید زندگی همون‌جاست ، از دستش ندید: ))

ای خدای پر زورِ من:) رحم کن به آدمی که تنها سرمایه‌‌ی زندگیش امید به تو و تنها سلاح زندگیش دعا و گریه است ..

انگار آدمی‌ام که موقع گذشتن از مسیری ، از خودم چیزهایی به نشانه می‌گذارم ؛ گلی ، عطری ، رنگی ، ردپایی و .. و وقتی اطرافیانم مدام چیزهای مختلفی برام می‌فرستن و تأکید میکنن که یاد من افتادن ، این باور دوچندان میشه . من باور دارم شناسنامه‌ی آدم‌ها اون دفترچه‌‌ی کم برگِ کوچک قهوه‌ای رنگ نیست ! شناسنامه‌ی ما تمام صداها ، کلمات ، کتاب‌ها ، تصاویر ، عطرها ، معاشرت‌ها و معشوقه و همه‌ی اون چیزی‌ست که دیگران ، ما رو با اون‌ها می‌شناسند . امشب وقتی یادداشتم رو به آیینه‌ی اتاق می‌چسبوندم و از ناز ، از مامان ناز و از خونه‌شون خداحافظی می‌کردم به یادم فکر کردم ؛ به نشونه‌هام ، به این شناسنامه‌‌ی غیرکاغذی ..

امشب به من بگو کجا میشه نشونه‌ی گمشده‌هایی رو گرفت که خودخواسته پیدا نمی‌شن ؟

از آخرین فریم‌های پاییز کوچک غیرخانگی‌م ؛