امشب یک روایت از امام صادق خوندم که می‌فرمایند : همه‌ی ما اهل بیت کشتی‌های نجاتیم ، اما کشتی جدم حُسیـن وسیع‌تر و در عبور از مشکلات سریع‌تر است . بعد از خوندنش هزار باره گفتم : پس سلام بر تو ای کشتیِ نجات و ای قدیم‌الاحسان:)

ای پناه‌گاه امن بی‌کس‌ها حُسیـن ؛

امام‌حسیـن در شب عاشورا یک‌جور سخن گفت و در روز عاشورا جوری دیگر . شب عاشورا سخن از بیعتم را برداشتم ، بروید و احتیاج ندارم بود و روز عاشورا سخن از هل من ناصرٍ ینصرني ؟ آیا مرا یاوری هست ؟ حُسیـن شب بیعت برمی‌دارد تا مبادا خبیثی در بین طیب‌ها باشد و روز سخن می‌گوید تا مبادا طیبی در میان خبیثان باقی مانده باشد ! حُسیـن شب غربال می‌کند تا صالحان بمانند و روز غربال می‌کند تا فقط اشقیاء در مقابل او ایستاده باشند . منتقم حُسیـن ، به گمانم عاشورای جهانی‌ست ؛ غربال‌مان می‌کنی ؟..

معجزه کن‌ صبـر مرا ؛

( إنَّ لنـٰا فیک رجـاءً عظیمـٰا )

یا دَهـر ! گله از تو چـرا نکنم که شب و روز در کارِ آنی که حق‌جویان را به خون غلتانی ؟

ما این راه را تمام می‌کنیم ، اگر همه کشته شویم اگر همه شهید شویم ، اگر خانه‌هایمان بر سرمان خراب شود ؛ هرگز گزینه مقاومت را رها نمی‌کنیم . - الشهید القائد سیدحسن نصراللّٰه

دیگر تو را ندارم و زین‌پس در گریه حل شدنم عادی‌ست ..

غیرقابل باورترین سکانس عمرم.