جایی خوانده بودم که زنی اندیشمند در سوگ مرد محبوب و دکترش نوشته بود : این شانس را داشتم که تو را برای پاسخ به سؤال‌هایم همیشه در کنارم داشته باشم . امشب با خودم فکر کردم در این دنیا مردان و زنان اندکی هستند که به واسطه‌ی حضور در کنار یکدیگر ، به مِهر ، به کیفیت زندگی ، به ساحت‌های وجودی و به جهان‌بینی هم قوام و پایداری می‌بخشند . امشب با خودم فکر کردم در این بیست روز چه بسیار مردان و زنانی که در سوگ‌ هم این عبارت را به عکس‌ محبوبشان گفتند ؛ هرچند که به ظاهر نقطه‌ی پایانی پایِ دفتر زندگی‌شان گذاشته شده است ..

سال صفر یک که تموم شد بالای برگه‌ی دفترم نوشتم درباره‌ی صفریک و بعد بدون طولانی فکر کردن ، هرچیزی که از این سال تو ذهنم پررنگ بود رو نوشتم و بعد دفترم رو بستم . انگار این صفحه از دفتر پلی بود برای اینکه من رو از سال قبل به سال جدید برسونه اما به گمونم درباره‌ی صفرچهار این دفتر بسته نمیشه ! ..

با این تصویر یاد جمله‌ی امیرالمؤمنین افتادم که فرمودند : أنا عین اللّٰه و أنا ید اللّٰه و أنا جنب اللّٰه و أنا باب اللّٰه ـ من چشم خدا هستم و من دست خدا هستم و من مصداق اطاعت خدا هستم و من درگاه خدا هستم: ))

ای خدای پر زورِ من:) در آخرین ساعات میهمانی‌ تو چه دعایی بهتر از آنکه در تمامِ لحظاتِ این زندگی میلِ من ، میلِ تو باشد .

حسیـن‌جان ؛ یک روز دستت را به روی سرم می‌کشی ، می‌دانم یک روز خودم را برایت می‌کشـم ، می‌بینی:)

یاعلـی‌مددی ؛

دلم می‌خواد بخوابم و یکی تو خواب زبری صورتش به گیسوها و گردنم بخوره:))))

نمی‌دونم چطور اما بدون اینکه حرفی بزنه با رفتارش مرا آرام کرد ..

باید از ریحون بپرسم : اون چطور ؟ اون هم تو رو می‌خواست ؟ بعد هر دو یک قرن درباره‌ش سکوت کنیم . شاید هم بلافاصله با خودمون بگیم : هیچ وقت مطمئن نشدیم: )

روی انگشت‌های دستش و بین دانه‌ی تسبیحش هزار هزار غم نشسته بود ء. داستان دست‌ها

امشب هم با خودم فکر کردم تو این دوران عده‌ای یک شبه به آرمانی رسیدند که هیچ‌وقت نه شعارش رو داده بودن و نه به فکرشون می‌رسید ! و روزگار شد مصداقِ شعرِ یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد / یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند ..