گاهینوشتهایم
این کتاب درباره جامعهشناسیِ جنگ است و به این موضوعها میپردازد: اساطیر و افسانهها، باورهای دینی،
به AI گفتم یک کتاب رو خوندم تموم کردم، حوصله ندارم کپشن معرفی بنویسم.
قول داد انجامش بده.
نتیجه شد این🙄
من که کتاب رو خوندم نفهمیدم چی گفت، شما رو نمیدونم.
میگفت توی کافه فلان سلبریتی رو دیدم. رفتم تراول گذاشتم جلوش امضا گرفتم.
وقت بیرون اومدن همون تراول را دادم کافه.
فروشندههای موقتیِ خودشیفتهٔ تازه به دوران رسیده
یک تکه استخوان ارزش واق واق نداره که
#ونیز
ما در یک جامعهٔ مصاحبهگر زندگی میکنیم.(آتکینسون و سیلورمن، ۱۹۹۷، گوبریوم و هولستین، ۲۰۰۲).
در تمام سالهای گذشته که مصاحبه تبدیل به روزمرگی زندگیام شده، جالبترین جمله راجع به «مصاحبه» همین جمله است.
شاهکار آموزش و پرورش در استفاده از نماد ززآ
آقای وزیر کلاهت رو بالاتر بذار...
آقای دولت هر روز داری گل میکاری...
بعد از جنگ صدای فن سیستم هم آزاردهنده است.
روستا لازمم...
کلبهای بالای تپهی کنار روستا.
آنتن موبایل قطع، دسترسی به اینترنت غیرممکن و تنها صدای محیط هم صدای سوختن چوب و بوی خاک و ضرب انگشت ابر روی پنجرههای آبی آسمانی با شیشههای رنگی باشه...
آدمها دورِدور و اتاق پر از کتاب و کاغذ و قلم...