" آخرین کار فرهنگی " 📆 ۲۱ اردیبهشت ماه ۱۴۰۴ + صدای ِشهید ابوالفضل نیازمند را می شنوید: #علمدارِما ؛

اون روزی انقدر دلم تنگ شده بود هی عکس مزارشون رو نگاه می‌کردم و گریم بند نمیومد... اوایل که حاج آقا اومده بودن شهرک ما بهشون می‌گفتیم شهید زنده. همیشه هم آخر سخنرانی‌، انتهای روایت‌گری حتی گاهی بعد از نماز دعای شهادت می‌کردن. یه بار دفترشون جلسه بود همینطور مشغول حرف زدن بودیم یه دفعه مطهره (دختر کوچیکشون) اومد تو با ذووووق پرید بغل حاج آقا. انقدر رابطه‌ی حاج آقا با بچه‌هاشون صمیمی بود که من باورم نمیشد ایشون با این همه مشغله چطور انقدر برای بچه‌ها وقت میذارن... اون روز تو دلم گفتم اگر حاج‌آقا شهید بشن پس مطهره کوچولو و فاطمه و علی چی؟ خانومشون چی؟ صبح ۲۳ خرداد جواب سوالمو گرفتم: شهادت خانوادگی...

آقای خبرنگارِ لبنانی می‌گفت: من نمی‌دونم جنگ توی تهران چطور بود ولی اگر خبری توی جنوب لبنان بپیچه که قراره جنگ اتفاق بیافته، مردم اولین کاری که می‌کنن خونه تکونیه! خونه رو تمیز می‌کنن، یخچال و مواد غذایی رو تکمیل میکنن، در خونه رو قفل می‌کنن و کلید رو با یک نامه میذارن پشت در: همه چیز آمادست. رزمنده‌ی عزیز با خیال راحت استفاده کن!✨️ #روایت‌نامنظم

-

آقای خبرنگار در ادامه گفت: ما جنوبیا (جنوب لبنان) بعد از اینکه اذان و اقامه گفتیم برای نوزاد، تو گوش راستش اون رجز معروف رو می‌خونیم که میگه: «الا و ان الدعی ابن الدعی قد ترکنی (قد رکز) بین السلة والذلة وهیهات منا الذلة»! #روایت‌نامنظم