قاب سی‌و‌یکم [کفش‌ها و جوراب‌شلواری خونین هانیه‌ی دوساله روی تخت بیمارستان افتاده است. هانیه در ساعت ۲۱ یکشنبه در اثر حمله اسرائیل به شهرری تهران به شهادت رسید.]

قاب سی‌و‌دوم [پیکر محمدمهدی در تابوتی کودکانه گذاشته شده است. اسرائیل او را زمانی که تنها ۱۸ ماه داشت به همراه مادرش به شهادت رساند.]

قاب سی‌و‌چهارم [پدر، بدن بی‌جان دخترش را که در حمله اسرائیل به شهرک محلاتی تهران شهید شده در آغوش می‌گیرد. زهراسادات تنها هفت سال داشت.]

قاب سی‌و‌ششم [تابوت سه دختربچه و یک پسربچه شهید ایرانی. زینب سادات تنها دو ماه در این دنیا زندگی کرد.]

قاب سی‌و‌هشتم [کلاه سرباز ایرانی بر روی پیکرش که به دلیل سوختگی شدید ناشناس مانده است.]

قاب چهلم [مادران مینابی پس از حمله اسرائیل به مدرسه شجره طیبه در انتظار یافتن اثری از دخترانشان هستند.]

قاب چهل‌و‌یکم [نیروی انتظامی پرچم آغشته به خون مادری را که در راهپیمایی روز قدس با حمله اسرائیل به شهادت رسید، بالا می‌برد.]

قاب شصت‌و‌پنجم [پرچم لباس یکی از نیروهای هوافضا. چندین نفر از آنها پس از مسدود شدن ورودی‌ها و هواکش‌ها توسط اسرائیل در تونل‌های نظامی گیرافتادند. پس از چندبار درخواست کمک، آخرین صدایی که از بی‌سیم آنها می‌آمد، صدای روضه‌ خواندن‌شان بود. بعد از تمام شدن هوای داخل تونل، همگی آنها به شهادت رسیدند.]

قاب هفتادوهفتم [یک مزار خانوادگی در اصفهان؛ پدر که از ابتدای جنگ در مأموریت بود، برای روز اول عید به خانه برمی‌گردد. ساعاتی بعد مادربزرگ، پدر، مادر و دو تا از بچه‌ها همگی به شهادت می‌رسند.]

قاب هفتادوهشتم [کودکی که توسط امدادگران از زیر آوار بیرون آمده، برای جمعیت دست تکان می‌دهد.]

قاب هشتادویکم [ماهی‌‌قرمزِ عید، بی‌جان روی خاک‌های ناشی از انفجار جنگ افتاده است.]

قاب هشتادوهفتم [دختر خردسال از پنجره‌ی شکسته‌ی خانه‌ به خرابه‌های ناشی از حمله آمریکا و اسرائیل به اصفهان می‌نگرد.]