متنِسبز!
قیافهم خیلی غمگین و عصبانیه. خودم خیلی خوشحال و مهربونم. نمیخوامممم.
اینجوریه که توی پرانرژیترین و خوشحالترین ورژن خودمم بعد یکی میاد میگه چرا ناراحتی؟
خدایا نمیشه یکم قیافهم رو مهربون و شاد کنی؟ انقدر این عصبیه خودمم خودمو توی آینه میبینم لکنت میگیرم.
اون ایدهی جالبی که توی مغزمه رو میترسم بنویسم. اگه زشت شد چی؟ اون موقع دیگه دوسش ندارم. اه.