من اسکل فکر می‌کردم همکلاسی‌های جدیدم از تهرانی‌ها کمتر رومخن. الان فهمیدم اینا هم جنبه‌های متنوعی از رومخ بودن دارن.

خدایی دبیر انشامون 🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐

اصلا مهربون‌تر و دوست‌داشتنی‌تر از این بشر نیست.

حمله صهیونیست‌ها به کشتی‌های صمود....💔

چقدر به این کشتی‌ها امید داشتیم...

*غم

|بانوی کوچک| معلوم نیست معشوقه‌ی خیابان با او چه کرده است که تمام‌کوچه هایش پر شده از اشک های یخ زده...! به همین دلیل مجبور به پنهان کردن گونه‌ها و صورت نحیفم بر زیرِ شال‌گردنِ بافتنی ام می‌شوم؛ کمی از یخ‌زدگیِ رگ‌هایم کاهش می‌یابد. درحالی که بر صندلی های چوبیِ ایستگاهِ اتوبوس نشسته ام و جیغِ صندلی ها گوشم را آزار می‌دهند احساس میکنم ناگهان مایعی سوزناک برروی انگشت های دستم که از دستکش های انگشتی ام به من چشمک می‌زنند جاری می‌شود. گویا از آنجایی که درگیرِ به گوش سپردن مکالمه های پایانیِ روباه و شازده کوچولو از داخل هدفونم بودم، متوجه‌ی اطرافم نشدم و حالا _که بسیار هم دیر است_ می‌بینم مردِ جوانی با ظاهری معمولی در کنار من خیلی مشوش شده است! از آنجایی که دستانم بوی قهوه می‌دهند و لیوانِ پلاستیکی هم کنار مرد است یعنی بله! این آقا انقدر درگیر بوده که اصلا متوجه نشده بخشِ کوچکی که برای گذاشتنِ قهوه اش انتخاب کرده، دقیقاً کج شده است و این باعث شده قهوه مهمانِ انگشتان من شود! موضوع مهمی نیست، قهوه‌ی ریخته را که نمی‌شود جمع کرد! برای همین چشم هایم که حالا هم‌رنگِ قهوه شده است را می‌بندم تا آوای کتابِ شازده کوچولو گوش‌هایم را نوازش کند. می‌خواهم تمرکز کنم که متاسفانه صدای مردِ کنارم بیشتر از فایل صوتی کتاب تمرکزم را می‌گیرد: _ای وای! معذرت میخوام خانوم! _خواهش میکنم، اتفاق همه جا پیش میاد. مَرد درگیر نوشتن می‌شود و من می‌خواهم بلند شوم که او کاغذی با رنگ کاهی از جیبش خارج می‌کند و به طرف من می‌گیرد و این کاغذ، شروعی می‌شود برای آغازی بی‌پایان... این نامه‌ی ریزنقش را می‌خوانم: (دعوتی از سوی کافه کتاب برای شما، بانوی کوچک.) قرارِ ما، ساعتِ 17... #نویسنده_نقلی

وااااااوووو رقیه این خیلی قشنگ بود😭

از اون متنای نصفه شبی بود که معلومه با همه احساساتت نوشتی‌ش✨

کار جدید حامد زمانی برای کاروان صمود #حامد_زمانی @ir_mohebin

امشب حرم 🛐

سه نفر باهم بودیم نفهمیدیم زلزله اومده. عالیه😂