نوازش
یک نویسنده بیشتر از بقیه درک میکند که چقدر کلمات بیارزشند. از اول اینجوری نبودند، انقدر مردم راحت خرجشان کردند که این بلا سرشان آمد. مثل یک سنگ سیاه کوچولو، که افتاده زیر پا و کسی به آن توجه نمیکند. بله، کلمات انقدر ارزش دارند.
شنیدن «دوستت دارم.» زمانی دست و پای انسان را به لرزه میانداخت که گفتن آن گناه بود. قبلتر ها؛ وقتی پسرها چندین سال صبر میکردند تا مرد شوند و بعد از هفت خان پدر و مادر خودشان و هفت خان پدر و مادر دختر میگذشتند تا... تا بتوانند روبند یک دختر را بالا بزنند و با صدای لرزان بگویند: «چشمات چقدر قشنگه...» و آن دختر چهرهاش هرچه که بود، چه به زیبایی غروب و آفتاب و چه به تاریکی نیمه شب صحرا، برای آن پسر میشود ته زیبایی در این دنیا. اگر از کوه بالا بروی برایت فرقی نمیکند نوک قله خار باشد یا گل.
دیگر عشق حقیقی را نمیشود بین نجواها پیدا کرد. دیگر انقدر هر حرفی را به هر آدمی زدند که کلمات کهنه شدند.
پس عزیز من؛ به جای دوستت دارم دستهای سردم را بگیر. سرت را روی سینهام بگذار و صدای تپیدن قلبم را بشنو. چای را دم کن و در سکوت و گرما تا ابد دوستم داشته باش...
اِلآی وصالی
#متن_سبز
