- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 14 #Green_hope ☕️ #Sakura | @MAH_Text

"امید سبز" (قسمت چهاردهم) یوکو با چشمان بی حسی به میله های زندان زل زده بود. دلش خواب می خواست، مثل خواب های شب های قبل. اما آن شب گویی خواب با او قهر کرده بود. آن شب، حتی بیشتر از تمام شب های دیگر نیاز به خواب داشت. خوابی متفاوت و شیرین؛ نه از آن خواب هایی که تمام شدنی بودند. دلش یک خواب ابدی می خواست، یک خواب تمام نشدنی. بیدار شدن برایش تبدیل به بدترین کابوس دنیا شده بود. بالاخره در نیمه های شب، گویی خواب دلش به حال یوکو سوخت و با او آشتی کرد. اما برخالف خوابی که یوکو می خواست، کابوس قبلی اش به سراغش آمد. نوک انگشتانش خونی شده بود و درد می کرد. موهای قشنگش روی صورتش ریخته شده بود و کیمونوی کوچک سبزش خاکی شده بود. درد داشت. همه چیز ترسناک بود. دختربچه نمی توانست اتفاقات افتاده را درک کند. دلش می خواست چشمانش را بسته نگه دارد و بخوابد تا همه آن کابوس وحشتناک تمام شود. اما با تمام بچگی اش، می دانست که واقعیت یک کابوس نبود. چشمانش را باز کرد و اولین چیزی که دید، برق شمشیر مهاجمی بود که آن طور وحشیانه او را به آن حال و روز انداخته بود. شمشیر بالا رفت و یک ضرب به سمتش به پایین آمد. یوکو فهمیده بود که وقت خواب ابدی ست. تقلایی نمی کرد؛ چون راه نجاتی به ذهنش نمی رسید. تنها چیزی که پیش روی خود می دید، کشته شدن بود. پس چشمانش را بست... با صدای باز شدن درآهنین زندان، خواب یوکو در آنی محو شد و یوکو دوباره نتوانست ببیند که چه اتفاقی برای او در گذشته افتاده بود. لابد آن روز نحس عروسی فرا رسیده بود. یوکو از جایش تکان نخورد. حتی چشمانش را باز نکرد. تنها کاری که به ذهنش رسید که می توانست بکند، این بود که بیدار نشود، حتی به تظاهر. خیلی خوب تر می شد اگر واقعا هیچوقت بیدار نمی شد. یوکو گوشش را تیز کرد؛ هیچ صدایی شنیده نمی شد، حتی صدای قدم ها. هیچ اراده ای برای حرکت کردن نداشت، اما از طرفی وضعیت عجیب بنظر می رسید. بعد از سپری شدن دقایق، یوکو چشمانش را کمی باز کرد. تاریکی شدید نشان می داد هنوز صبح نشده بود. ترسید؛ چه کسی این موقع شب با او کار داشت؟ به وضوح حضور کسی پشت سرش را حس می کرد. با لب های لرزان زمزمه کرد: - تو...کی... اما قبل از آنکه بتواند حرفش را تمام کند، ناشناس او را در آغوش کشید. یوکو خواست فریاد بزند، اما دستی جلوی دهنش را گرفته بود. یوکو بهت زده و بی حرکت مانده بود. متوجه شد که شانه هایش خیس شده اند. آرام گرفت؛ آغوش ناشناس و گریه های بی صدایش، برایش آشنا بود. منتظر شد. ناشناس از یوکو جدا شد و روبرویش نشست. دستی به موهای سفید رنگ یوکو کشید. حالا دیگر یوکو مطمئن شده بود؛ چون با وجود آن تاریکی شدید، بازهم می توانست برق چشمان سبز رنگ او را ببیند. آرام زمزمه کرد: - برادر... ☕️ #Sakura | @MAH_Text

نظراتتون درباره داستان امید سبز و همچنین پست های دیگه کانال،و هرگونه حرف دیگه ای رو در ناشناس می شنویم.! همین امروز جواب ناشناس هاتون رو در: @MAH_Chatroom ببینید.

انقدر دروغ گفته ام دوستت ندارم که چیزی از تکه های قلب شکسته ام باقی نمانده 🪖 #kuniko | @MAH_Text

+ به نظرت می شود سرزمینی را فروخت؟ - آری، من آن زمانی سرزمینم را فروختم که دینم را فدا کردم و عاشق لبخند محجوب تو شدم ! 🪖 #kuniko | @MAH_Text

چگونه می توانم وانمود کنم تورا نمی شناسم؟ تویی که تا عمق جان دوستت دارم 🪖 #kuniko | @MAH_Text

چشم بدت دور ای بدیع شمایل ماه من و شمع جمع و میر قبایل 🪖 #kuniko | @MAH_Text

باور داشت شاید روزی، دروغ هایش به واقعیت بپیوندند و معنای حقیقی دوست داشتن را درک کند. 🦢 #Himari | @MAH_Text

میلاد امام حسن عسکری علیه السلام مبارک باد 🌸🌸🌸

- 𝓣𝓲𝓽𝓵𝓮: Green hope / امید سبز - 𝓝𝓾𝓶𝓫𝓮𝓻 𝓸𝓯 𝓹𝓪𝓻𝓽: 15 #Green_hope ☕️ #Sakura | @MAH_Text

"امید سبز" (قسمت پانزدهم) باد سردی می وزید. خورشید درحال غروب بود. یوتای کوچک بی حوصله و اندکی عصبی در میان جنگل راه می رفت. امیدوار بود بتواند اینجا پیدایش کند. دوست نداشت مثل دفعه قبل، کسی اذیتش کرده باشد. آن دفعه که به دهکده آمده بودند و یوکو بازی کردن بچه های دهکده را دیده بود. یوکو با ذوق فراوان از بچه ها خواسته بود با او هم بازی کنند اما قبول نکردند، اما یوکو آن قدر اصرار کرده بود که کوتاه آمده بودند. اما یوتا از همان اول خوب می دانست قصد بچه ها چه بود. اما زمانی مطمئن تر شد، که نزدیک غروب بود و یوتا کل دهکده را زیر و رو کرده بود اما خواهرش را پیدا نکرده بود؛ و درآخر او را در انباری فروشگاهی درحالی که بچه ها در را به رویش قفل کرده بودند و از تاریکی و تنهایی زهره ترک شده بود پیدا کرد. یوتا خواهرش را دراغوش کشیده بود و هرگز به او نگفت که بچه های دهکده چه بدجنسی درحق او کرده بودند؛ مبادا قلب مهربانش بشکند. دلیلی برای این گونه رفتارهایی که یوتا و کل خانواده شان نیز دیده بودند وجود نداشت، جز احمق بودن مردم. مردم احمق بودند و هر شایعه ای را باور می کردند. مردم احمق بودند و هرچیز متفاوتی را بد و ترسناک می دانستند؛ حتی رنگ مو. یوتا دیگر نگذاشت یوکو به دهکده بیاید. خودش می رفت و خریدها و کارها را به تنهایی انجام می داد. البته این طرز تفکر از اول میان مردم رایج نبود. مردم دهکده قبلا خانواده میدوریکاوا را خیلی دوست می داشتند. اما چند وقتی بود که قحطی و مشکلاتی پیش آمده بود و شایعه ای بر زبان ها افتاده بود که همه این ها بخاطر نحس بودن موی سفید است. مردم احمق ترسو نیز، باور کرده بودند. هرچند خوشبختانه آنقدر ترسو بودند که کاری با خانواده شان نداشته باشند. کلبه خانواده میدویکاوا در بیرون شهر و ابتدای جنگل بود و کسی نمی توانست شکایتی بکند. اما زمانی که افراد خانواده برای تامین مواد مورد نیاز و خرید به دهکده می آمدند، مردم دهکده به وضوح ناراحت می شدند. البته همین مردم احمق، هنوز هم برای درمان و معالجه پیش پدر یوتا و یوکو می آمدند و هنوز او را به عنوان دکتر ماهری قبول داشتند. چاره ای هم نداشتند؛ در آن منطقه دکتر کم پیدا می شد. اگر هم پیدا می شد، پول زیادی می گرفت. درحالی که دکتر تعداد قابل ملاحظه ای از مردم را رایگان درمان می کرد. هرچند، رفتارشان با دکتر و خانواده اش، قدرنشنشاسی محض بود. یوتا خوب می دانست خواهرکوچکش دوست دارد کجاها بچرخد و بازی کند. خوب می دانست معمولای کجای جنگل می تواند پیدایش کند. اما این بار یوکو در هیچ کدام ازین مکان ها نبود. دیگر هوا تاریک تاریک شده بود و برنگشتن یوکو نگران کننده بنظر می رسید. چاره ای نبود، یوتا تصمیم گرفت وجب به وجب جنگل را بگردد. یوتا چشمانش را بست و تمرکز کرد. توهم نبود؛ واقعا صدای گریه ای به گوش می رسید. صدا بسیار ضعیف و دور بود، اما هرطوری که بود یوتا رد صدا را گرفت. به صدا نزدیک و نزدیک تر می شد. تا اینکه بالاخره او را یافت؛ با همان کیمونوی سبز و موهای سفید قشنگش. گوشه ای زانوهایش را بغل کرده بود و گریه می کرد. یوتا کنار خواهرش زانو زد و دستی به موهایش کشید. یوکو فورا سرش را بالا آورد؛ آن نوازش را خوب می شناخت. - ب...برادر! - خیلی دیر شده. الان باید خونه باشی، نه اینجا. یوکو خودش را در بغل برادرش انداخت و با صدای بلند زد زیر گریه. - ببخشید! دنبال یه پروانه سبز دویدم و خیلی دور شدم. خورشید که غروب کرد راهمو گم کردم و نتونستم بیام خونه.. - خب حالا، گریه نداره. پیدات کردم دیگه. - خیلی تاریک بود.. - مگه نگفتم تاریکی ترس نداره؟ - تاریکی ترس نداره، ولی تنهایی تو تاریکی موندن ترسناکه! - الان که اینجام، پیشتم‌. - قول میدی تنهام نذاری، خصوصا تو تاریکی؟ - قول میدم تنهات نذارم، حتی توی تاریکی. :) یوکو آرام شد. یوتا خواهر ترسیده اش را کول کرد و راه خانه را در پیش گرفت. ☕️ #Sakura | @MAH_Text

رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد دلشوره ی ما بود دل آرام جهان شد :) 🌾 #Shakib | @MAH_Text