آدم در تنهایی است که میپوسد و پوک میشود و خودش هم حالیش نیست. میدانی؟ تنهایی مثل ته کفش میماند، یکباره نگاه میکنی میبینی سوراخ شده. یکباره میفهمی که یک چیزی دیگر نیست. بیشتر آدمهای دنیا در هر شغلی که باشند از خودشان هرگز نمی پرسند چرا چنین شغلی دارند. چیزهای دیگری هم هست که آدم دنبال دلیلش نمیگردد. یکیش مثل تنهایی است. خیلیها فکر میکنند که سلامتی بزرگترین نعمت است، ولی سخت دراشتباهند، وقتی سالم باشی و در تنهایی دست و پا بزنی ، آنی مریض میشوی، بدترین نحوست ها میآید سراغت ، غم از در و دیوارت می بارد، کپک میزنی، کاش مریض باشی ولی تنها نباشی ...
-مرا محتاج رحم این و آن کردی ملالی نیست
تو هم محتاج خواهی شد جهان دار مکافات است..:)
–کافهٔشعر
قهوهٔ سبز؛
Je t'aime avec autant de tendresse que la lune la quatorzième nuit. دوستت دارم به لطافت ماه شب چهارد
Tu es comme le soleil après le froid.
تو شبیه آفتاب بعد از سرمایی! 🌱
–جرعهٔبیگانه
ما برای چیزهای اشتباه ارزش قائلیم
و همین باعث میشود تمام زندگیمان سر و ته شود!
درباره این باید خیلی فکر کنیم.
قهوهٔ سبز؛
-مرا محتاج رحم این و آن کردی ملالی نیست تو هم محتاج خواهی شد جهان دار مکافات است..:) –کافهٔشعر
-گفته بودی که چه اندازه تو را میخواهم
با چه معیار بگویم ، به تو از مقدارش (:
–کافهٔشعر
همیشه در باره آدم هایی که عاشقشان هستیم
دو بار خودمان را فریب میدهیم
ابتدا برای مزیت هایشان،
سپس برای نقص هایشان.