-نامه شماره چهار به آقای هیچکس- دوباره منم؛ همان آدم همیشگی. آقای هیچکس این روز ها اتفاقات زیادی رخ داده و تمام مدت با خود می‌اندیشیدم که آیا اصلا ارزشش را دارد؟ فلان قضیه و فلان بحث و اتفاق آنقدر ها مهم هست که من ساعت ها بنشینم مقابل دیوار و زل بزنم به طرح و نقش های کاغذ دیواری؟ نمیدانم، نمیدانم اکنون چه چیزی درست است و چه باید باشد و چه نباید اما دلم روشن است که از این سر‌در‌گمی ها نجات میابم. دلم روشن است که این هم مثل تمام اتفاقاتی که از سر گذراندم میگذرد و مرا رها میکند. دلم روشن است... #ساکنِ_صفحه_سفید #از_دفتر_هیام -خانومِ‌اِف-

نمیدانم؛ شاید یک روزی شاید هیچوقت...

«خدایا! ایام زندگانی مرا به آن چیزی اختصاص بده که مرا برای آن آفریده‌ای» -امام سجاد(ع)-

نشد،نشد،نشد برو،برو،برو؛

همون کَسا که از تو باغچه چیدنت، توی خیالشون ادامه میدنت؛

-نادر ابراهیمی-

دارم امیدوارم خرداد اونطوری پیش نره که من فکر می‌کنم.

قسمت‌6️⃣: شخصیت‌پردازی|بخش دوم| ⬅️1- ماهیت شخصیت در دنیاسازی: هر شخصیت، تجسم بخشی از جهانِ شما است. او بازتابی از قوانین، فرهنگ، و ارزش‌های آن دنیاست. جهان داستان ◀️ پرسش برای شخصیت‌پردازی: ←جهان واقع‌گرایانه: این شخصیت چگونه در نظام اجتماعی و فرهنگی موجود جای می‌گیرد؟ چه چیزی او را متفاوت یا هم‌خوان با محیطش می‌کند؟ ←جهان فانتزی / علمی‌تخیلی: قوانین فیزیکی یا اخلاقی دنیای شما چه محدودیت یا توانایی به شخصیت می‌دهند؟ آیا او با این قوانین سازگار است یا در برابرشان شورش می‌کند؟ ⬅️نکته کلیدی: شخصیت نمی‌تواند از منطق دنیای خود خارج شود. باورپذیری او در گرو یکپارچگی با قواعد و فضاست. #مهندسیِ_قلم

انگار چند روز امید میگیرم نسبت به آینده و بلند میشم و برنامه های روزمو تیک میزنم؛ اما چند روز بعد دوباره یه چیز چرند چمباتمه میزنه گوشه مغزم و باعث میشه منم یه گوشه اتاق فرو برم توی خودم و ترازو سنجش وزن غم و اندوه‌ها و نرسیدن ها دست بگیرم. بس کن آدمیزاد این منفی بافی هارو. اصلا بلند شو الکی قهقهه بزن و سناریو های فیک توی مغزتو بر اساس رسیدن ها ترسیم کن. بلند شو و به جزئی ترین کار های حال خوب کن بپرداز. تا کی میخوای فرو بری توی این باتلاق بی انتها.

کاش میتونستم عکس با کیفیت تری از رنگین کمون بگیرم.

_

بگذر از من؛ من ویرانم...