من مطمئنم آدم پولداری‌ام ولی نه من پولامو پیدا می‌کنم نه اونا میتونن منو پیدا کنن.

صمیمیت از روزمره میاد شما هیچ وقت نمیتونی با کسی صمیمی بشی مگر اینکه از روزمرگیت براش بگی از جزئیات کوچیک روز که توجهت رو جلب کردن بنای صمیمت اینجاست که ساخته میشه

وقتی آدم به چیزی که می‌خواهد نمی‌رسد زیاد دور نمی‌رود. همان حوالی پرسه می‌زند و به آشناترین چیز نزدیک به او شبیه او چنگ می‌زند.

گفتم من به اندازه‌ی موهای سرت غم دارم فردا صبحش کچل کرد

[بعضی پدر مادرام مثل کوه جلوتن]

سخت نگیرید همه ما آدم بده داستان یه نفریم

‏بتونی بخندونیش پنجاه درصد مسیر رو رفتی

_

و من نمی‌دانم آیا مادرش هم او را به اندازه‌ی من دوست داشت!؟ آیا کسی می‌توانست بفهمد که دوست داشتن او چه لذتی دارد و آدم را به چه ابدیتی نزدیک می‌کند!؟ آدم پر می‌شود. جوری که نخواهد به چیزی دیگر فکر کند. نخواهد دلش برای آدم دیگری بلرزد و هیچگاه دچار تردید نشود. -سمفونی مردگان/عباس معروفی #تیکه_کتاب