شاید فراموشی بگیرم و تک تک خیابان‌ هایی که در آن‌ها بزرگ شده‌ام را از یاد ببرم، یا احتمالا چند بار رمز کارتم را اشتباه بزنم، حتی امکان دارد روزی برسد که راه خانه را گم کنم و به دور خودم بچرخم اما ای صبر غم‌انگیز من، چطور می‌توان چشم‌هایت را از یاد برد؟

https://eitaa.com/jazromad22/33264 سپاسگزارم بابت نظر زیبات✨. 😂🙂خیلیم عالی

_

بعضی از زخم‌ها قدیمی‌اند، بسته شده‌اند، درد نمی‌کنند. اما جای‌شان هنوز هست و هروقت نوازششان می‌کنی، جریانِ دردی خیالی از تنت می‌گذرد و در حافظه‌ات زنده می‌شود. - نیاز

وضعیت روحی خیلیامون، مثل یه خمیر دندون تموم شدست. مدام با زور و فشار، سعی میکنیم کمی اشتیاق و شوق از ته وجودمون بیرون بکشیم ولی کلا هیچی نیست؛

بیچاره شمعی‌ که یک عمر نخ‌ را بغل کرده بود نمی‌دانست قاتلش ساکن‌ جان‌ اوست.

-

هیچ چیز راحتم نمی‌کند؛ نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم، بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم، داد بزنم، گریه کنم، نمی‌دانم. -فروغ فرخزاد

"زندگی هرکس یه قطعه موسیقیه؛ مثل موسیقی همه‌مون یه ترکیب خاص هستیم، بعضی وقت‌ها آرامش‌بخش و بعضی وقت‌ها به‌هم‌ریخته و بعضی وقت‌ها چیزی که حتی ارزش گوش دادن هم نداره."

شب است و ابرها دارند ماه را در آسمان خاک می‌کنند

کلید برق را زد لامپ روشن نشد چند دفعه ی دیگر کلید را زد آدم چه دیر می فهمد که تکرار چیزهای خراب را درست نمی کند

کمک کردن به بقیه که تموم شد یه سرم به خودت بزن ببین نمرده باشی.