من گمان میکردم که برای دلباخته کردنش باید لبخند بر لبانش بنشانم، ولی هربار که میخندید این من بودم که عاشقش میشدم.

آدما عجیب شدن یا من غریب شدم!؟

به یاد قدیم، یه فور میزنید؟ https://harfeto.timefriend.net/17224282172895 -جهت‌ارسال‌تگ‌چنلتون🤌

و دو قطب من قلبی است که شب بر روی تخت حریر عشق‌بازی میکند؛ و عقلی که صبح، حکم قتل معشوقه‌اش را صادر میکند.

تکه کاغذی لهیده با سطرهایی شسته شده در جیب پیراهنی که از خشکشویی برگشته است شاید این همان شعری بود که می توانست سرنوشت من، تو و جهان را عوض کند.

_

عذاب می‌کشم از این که زخم کهنه ام را تازه کنم اما فکر است دیگر؛ به ممنوعه‌ترین قسمت‌های ذهنت سرک می‌کشد و دردت را از تنهایی در می‌آورد. چگونه؟ قلبت را همراهش می‌سازد، با اشک‌هایت او را گرم می‌کند و با بغض، همنشینش می‌کند.

_

وضعیتِ نسل ما، حالِ همون آدمیه که دوستاش رفتن مسافرت و نذاشتن بفهمه، حالِ همون آدمیه که دوست صمیمیش با یکی دیگه صمیمی شده، همون آدمی که جلو کلی آدم، فروشنده بهش گفته موجودی کافی نیست، آدمی که پیام داده «دیگه نمیخوام باهات باشم» و جواب گرفته هرجور راحتی.

یک شهر مرا زیر لبش زمزمه می‌کرد جانا تو بگو با من دیوانه چه کردی! پروانه دلش سوخت نگاهش به من افتاد ؛ ای عهد شکن، با دل پروانه چه کردی ... - خلسـہ -