یعنی هیچکس مهربان نیست؟! یا چشم های من دیگر کور شده اند چرا مادرم با کنایه با من صحبت میکند همسایه امروز صبح بدون سلام رد شد دوستانم کم لبخند میزنند اقای کتاب فروش دیگر شوخی نمیکند پدرم دیگر یواشکی برایم لواشک نمیخرد مادربزرگم برایم قصه نمی گوید برادرم دلتنگ نیست خیابان کوچک شده کوچه ها تنگ اند یعنی هیچکس مهربان نیست؟ یا چشم های من کور شده اند!؟

‌خیلی دلتنگ شما هستم لطفا با من تماس بگیرید من در دسترسم من در حال مکالمه با کسی نیستم مخاطب مورد نظر شما در حال انتظارِ غیر قابل قبولی ست، صدایش کنید؛

طناب دور گردنش بود اما پاهاش روی زمین نبود اون سایه‌ی احساساتم بود؛ و بعد از اون نوبت خودم بود

_

آدم است دیگر گاهی دلش می خواهد خودش را بردارد، مچاله کند، پرتاب کند یک جای خیلی دور مثلا وسط یک خاطره، میان یک‌ نگاه، در آغوش یک آدم، در آغوش یک آدم..

این تن به لباسام لاغر شده!

ایستگاه رادیویی ارتش آلمان سال 1941- با دستور فرمانده، سرباز با چند صفحه‌ی آهنگ قدیمی بر می‌گردد، قرار است هر شب موسیقی رأس ساعت مشخصی از رادیو پخش شود. در بین آهنگ ها، قطعه‌ی (نغمه‌ی نگهبان جوان) انتخاب می‌شود، آهنگی که پس از پخش در گیر و دار جنگ افتاد و موفقیتی کسب نکرد. دو هفته گذشت و در کمال ناباوری نامه‌های زیادی از سربازان خط مقدم دریافت شد که خواستار پخش دوباره‌ی آهنگ بودند‌‌. افرادِ گیر افتاده در قتل و خون، حالا اُنس عجیبی با این موسیقی گرفته بودند، گویی عشق از دست رفته‌ی خود را در میدان جنگ از زبان خواننده‌ای ناآشنا می‌شنیدند... و این موضوع تنها مربوط به ارتش نازی‌ها نبود. در هر دو جبهه‌ی متفقین و متحدین که امواج رادیویی را دریافت می‌کردند، این آهنگ پخش می‌شد و سربازان زیر لب خواننده را همراهی می‌کردند و چند دقیقه دست از ماشه‌ها می‌کشیدند و در خیال‌شان آغوش یار به تن می‌کردند. تا اینکه خبر به گوبلز رسید، جنایتکار تاریخ، و وزیر تبلیغ ارتش نازی؛ او با بی‌رحمی ممنوعیت پخش ترانه را اعمال کرد. زیرا می‌دانست دلتنگی هر انسانی را سرانجام تسلیم و ذهن را تضعیف خواهد کرد. بعد از جنگ در نامه‌ی یکی از سربازان نوشته شده بود: «ما به ترتیب می‌مردیم اما با این حال دلمان خوش بود که زیر لب بخوانیم: "کجایی لیلی؟"» #مناسب_پادکست

تو تا حالا عاشق شدی؟ -هیچ

سیل حرف هایم ذهنم را می‌بارد و آنقدر در نوشتن تشر میخورم که اشک‌هایم را جرعه‌جرعه می‌نوشم.

همه ی ما آدما تو زندگیمون یک "هیچ" داریم. "هیچی" که از همه پنهونش میکنیم بخصوص تو اون موقع هایی که تویِ جمع نشستیم و تنهایِ تنها به نظر میرسیم یهو یادش میفتیم و بغض میکنیم میپرسن "چیزی شده؟ " یه لبخند مصنوعی تحویلشون میدیم و میگیم : "هیچی "؛ مجبوریم هرجوری شده بغضمونو قورت بدیم و نمایش آدم های خوشحالو بازی کنیم همه ی ما آدم ها یک "هیچ"داریم " هیچی" به وسعت قلب های دلتنگمون همون "هیچی" که باعث میشه موقع دلتنگی بغض کنیم شایدم به یاد خاطره های خوب باعث لبخندهای گاه و بی‌ گاهِمون میشه اما ماهیتش همیشه هیچه هیچ #مناسب_پادکست

به موقع بودن از خودِ بودن مهم‌تره

دنیا مثل مامانت نیست صبح سرش داد بزنی شب واسه شام صدات کنه دنیا ولت می‌کنه از گشنگی بمیری