از دهن افتادهام
مثل چایِ سرد شده، مثل روزنامهی تاریخ گذشته، شبیه حرفایی که هیچ وقت زده نشد؛ قصهی ما "دیر شدهها" را چه کسانی میخوانند و مینویسند؟!
همون لحظهای که میخوام باور کنم همه چی قراره بهتر بشه؛ یه چیزی مثل پوتک کوبیده میشه تو مغزم و میگه هیچی بهتر نمیشه نهایتش بدتر میشه.
بچه که بودم دو دقیقه چشم ازم برمیداشتی قابلیت اینو داشتم 10 تا آدمو سکته بدم ، 20 تا خونه آتیش بزنم،
الان ولم کنی کل روز رو میخوابم
"میشه برق اتاق روشن باشه!؟
آخه من تو تاریکی خوابم نمی بره، از تاریکی میترسم"
چشماش رو دوخته بود به لبهام که بگم آره
میشه برق اتاق روشن باشه.
دستم رو بردم لای موهاش
و پیشونی بدون خطش رو بوسیدم.
دراز کشیدیم و زیر نور لامپ خوابیدیم.
خوابیدیم نه، خوابید.
چون من همون آدمی بودم که تمام زندگیم
با چشم بند میخوابیدم
و با کوچکترین نوری خواب از سرم میپرید.
تا صبح به پهلو دراز کشیدم و پلک چشماش رو دیدم.
کرکرهی بستهای که وقتی باز میشد
دنیام رو داخلش میدیدم.
اولین شبی بود که کنارم خوابید
اولین شبی بود که کنارش تا صبح بیدار موندم.
از اون شب دیگه هیچ شبی
چراغ اتاق خوابم شبها خاموش نشد.
کم کم عادت کردم به زیر نور خوابیدن.
باور کردنش سخته
ولی من عادت کردم به عادتش.
دیگه هیچ وقت تو تاریکی خوابم نبرد
حتی وقتی سالها از رفتنش گذشته بود
من زیر نور میخوابیدم.
میدونی چیه آدم عادت میکنه
به عادتهای کسی که دوسش داره
انقدر که حتی وقتی رفت اون عادتها میشه یادگار بودنش.
حالا من پر از عادتهایی هستم که برای خودم نیست.
یادگاری مهمونهایی هست
که اومدن تو زندگیم و رفتن.
که تغییرم دادن و رفتن.
انقدر که دیگه یادم نمیاد عادتهای خودمچی بوده.
امشب هیچ نوری تو این اتاق نیست.
دوست دارم برگردم به عادتهای خودم
حتی اگه یه عمر شبها تا صبح خوابم نبره.
-گچپژ
#مناسب_پادکست
هیچ²
یه افسانه هست که میگه: فرشته هایی که عاشق یک انسان میشن بالهاشونو در ازای رسیدن به معشوقشون از دست
یه افسانه هست که میگه: اگه میخواین متوجه بشین قدرت ماورایی دارید یا نه کافیه برید پیش یه درخت و سعی کنید با چشم بسته بهش نگاه کنین،
یه سری تصاویر جلوی چشماتون شکل میگیره راجب قدرتتون یا قدرت هاتون؛!
من یه تخت خواب دارم که خانواده هر چیز بی مصرف و بلااستفاده ای رو میندازن روش، پدرم کمربند، برادرم کتاباش، مادرم کیف و خودمم آخر شبها خودمو میندازم روش و میخوابم
سمت راست شکمم درد میکند.
دیشب تا صبح نخوابیدم.
ظهر چهار ساعتی بیهوش شدم.
بیهوش شدن بهتر از خوابیدن است.
کابوس و رویا ندارد .
چیزی از آن نمیفهمی.
نفهمیدن بهتر از فهمیدن است.
نوع آرامشش دلچسبتر است.
سرم را روی بالش میگذارم ؛ در آن فرو میرود.
سرم بین پارچه و پر گم میشود.
گم شدن بهتر از پیدا شدن است.
پهلوی راستم درد میکند.
چشم چپم زیباتر است.
چپ بهتر از راست است.
چشم هایم را میبندم.
نور چراغی که خاموش نکردهام با سیاهی پلکهایم مبارزه میکند.
نمیدانم نور
بهتر از سیاهی است یا سیاهی بهتر از نور.
به هرحال ، ندانستن بهتر از دانستن است.
گچپژ
https://daigo.ir/secret/9530841100
حالا که مهدی نیست، بیاین نظرتونو درمورد هیچ بگین🙏
-https://eitaa.com/HHEECCH