آنقدر کنار هم سبز شدیم که پرتقال ها میگویند او هم‌‌ریشه‌ی ماست؛

دوستت دارم چنان محتاط مثل شاید چنان باورنکردنی مثل آری چنان طولانی مثل تا چه پیش آید

میدونستی صدات تو رگای من قایق سواری میکنه بین استخوان هام آواز میخونه تو سوراخای قلبم سرک میکشه و میرقصه تو حرف میزنی و قلبم از ذوق دستپاچه میشه که چجوری قشنگیاتو نگاه کنه؛ [ @HHEECH ]

دست‌فروش مترو داد میزد یه حباب‌ساز ببرین،بازی و شادی حق بچه‌ هاتونه خودش ۱۲ سالشم نبود؛

دیدی!؟ اخرش تابستون‌ انقدر غصه‌ی ما رو خورد که پاییز شد؛

ما نمی‌دونستیم چطوری خوشحال باشیم، شاید هم نمی‌دونستیم چطوری بقیه رو خوشحال کنیم.

-شرح‌حال؛!

حس کسیو دارم که سرطان داشت ولی زودتر خواست تمومش کنه از ارتفاع پرید، فلج شد. سرطانش خوب شد.

یه‌وقتایی غروب که میشه میگم ولش کنیم این بساط درام دنیا رو کار و پول در آوردن و کوفت و زهرمارو ها؟ بسه دیگه. بیا بریم انقلاب بستنی بخوریم بعد بچرخیم تو خیابونا مثلا ولیعصر خسته بشیم دوتا ساندویچ از این مغازه کوچیکا بگیریم با نوشابه شیشه‌ای بشینیم لب جدول بخوریم و بخندیم به همه‌چی مثلا لب سسی شدت عکس بگیریم با اون دوربین قدیمیه. ببینیم ته این خوشیا باز دنیا چی میخواد از جون ما؟ تا دوازده یک شب فکر کنیم و آخرش یه اسنپ بگیریم و بریم خونه؛ اما هردفعه حوصله ندارم نمیدونم شاید یه‌روزی دیر بشه. ب هرحال!

هی میگذره و میگذره میگی دیگه از این بدتر که نمیشه، بزار بگذره منم‌ کم‌کم عادت میکنم، هنوز درحال تلاشی که به شرایط عادت کنی یهو دنیا بهت نشون میده که از این بدتر هم میشه، بهت نشون میده که بالاتر از سیاهی هم رنگ زیاد هست!

_

اتاقش را مرتب کرد. حالا تنها چیزی که اینجا بهم ریخته است خودش است.