📝درباره حدیث لولاک 🔹حضرت زهراء سلام الله علیها، در روایات زیادی مورد مدح قرار گرفته‌اند و در جلالت شان ایشان هیچ گونه تردیدی نیست. اوصافی نظیر "سیدة نساء العالمین"، الصدیقة"، و همچنین "ارتباط با جبرئیل" و... تنها بخشی از اوصاف بلندی است که درباره شخصیت بزرگ حضرت زهراء سلام الله علیها بیان شده است. (نک: کافی، ج1، ص458) 🔸در روایتی از حضرت باقر علیه السلام آمده: زمانی که فاطمه به دنیا آمد، خداوند به فرشته‌ای وحی کرد و آن فرشته نام فاطمه را بر زبان پیامبر جاری ساخت و پیامبر او را فاطمه نامید. خداوند فرمود: تو را به واسطه علم از جهل جدا کردم و از هرگونه آلودگی پاک کردم. سپس حضرت باقر فرمود: این علم و طهارت، در روز میثاق اتفاق افتاد؛ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: لَمَّا وُلِدَتْ فَاطِمَةُ ع أَوْحَى اللَّهُ إِلَى مَلَكٍ فَأَنْطَقَ بِهِ لِسَانَ مُحَمَّدٍ ص فَسَمَّاهَا فَاطِمَةَ ثُمَّ قَالَ إِنِّي فَطَمْتُكِ بِالْعِلْمِ وَ فَطَمْتُكِ مِنَ الطَّمْثِ ثُمَّ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع وَ اللَّهِ لَقَدْ فَطَمَهَا اللَّهُ بِالْعِلْمِ وَ عَنِ الطَّمْثِ فِي الْمِيثَاقِ.(کافی، ج1، ص460 و نک: مرآة العقول، ج5، ص344) 🔹اما نقلی به عنوان حدیث قدسی مشهور شده که در آن علت خلقت آسمان‌ها پیامبر و امام علی عنوان شده‌اند و علت خلقت این دو، حضرت زهراء بیان شده است. این نقل چنین است: «ای احمد! اگر تو نبودی افلاک را خلق نمی‌کردم و اگر علی نبود تو را خلق نمی‌کردم و اگر فاطمه نبود شما دو نفر را خلق نمی‌کردم؛ یا احمد لولاک لما خلقت الافلاک و لولا علی لما خلقتک و لولا فاطمه لما خلقتکما.» 🔸مطابق نقل سایت جماران، آیت الله شبیری درباره این حدیث که در فضیلت حضرت زهرا ذکر می‌شود، معتقدند: «اگر چه ایراداتی به سند این روایت وارد است اما از نظر متن قابل دفاع است و برفرض صدور باز این روایت مشکلی ندارد. اگر امام صادق علیه السلام هم نبود خداوند متعال افلاک را خلق نمی کرد. اینها واسطه فیض الهی هستند. اگر حضرت زهرا - سلام الله علیها- و اولاد ایشان نبودند نور هدایت الهی به بشر نمی رسید . اینها واسطه هدایت بین خلق و خالقند. دنیا خلق شده است که مردم به خداوند متعال روی بیاورند و لذا باید همه مقدمات آن طی بشود. باید پیامبری بیاید و یک شخصیتی مانند حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها بیاید که از او نسل معصوین به وجود بیاید و همه اینها به هم وابسته است.» @Hadith1398

📝اهمیت نوافل در قبول شدن نماز 🔹از ابو بصیر نقل شده که مردی به حضرت صادق علیه السلام عرض کرد: سهو من در نماز زیاد است (یعنی حواسم زیاد پرت می‌شود)، حضرت صادق فرمود: آیا کسی هم هست که در نماز حواسش پرت نشود؟! گفتم فکر نمی‌کنم کسی سهوش از من بیشتر باشد! حضرت فرمود: ای ابا محمد همانا بنده دو سوم نمازش، نصفش، سه چهارم یا کمتر بالا می رود (و قبول می‌شود) به مقداری که در نماز سهو نداشته اما با به جا آوردن نافله، آن مقداری را که سهو داشته، جبران می‌کند. آنگاه ابوبصیر به حضرت صادق عرض کرد: فکر می‌کنم نباید نافله را اصلاً ترک کرد! حضرت فرمودند: بله سزاوار نیست ترک شود. 🔸و عَنْهُ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ سَعِيدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: قَالَ رَجُلٌ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع وَ أَنَا أَسْمَعُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنِّي كَثِيرُ السَّهْوِ فِي الصَّلَاةِ فَقَالَ وَ هَلْ يَسْلَمُ مِنْهُ أَحَدٌ فَقُلْتُ مَا أَظُنُّ أَحَداً أَكْثَرَ سَهْواً مِنِّي فَقَالَ لَهُ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَا أَبَا مُحَمَّدٍ إِنَّ الْعَبْدَ يُرْفَعُ لَهُ ثُلُثُ صَلَاتِهِ وَ نِصْفُهَا وَ ثَلَاثَةُ أَرْبَاعِهَا وَ أَقَلُّ وَ أَكْثَرُ عَلَى قَدْرِ سَهْوِهِ فِيهَا لَكِنَّهُ يَتِمُّ لَهُ مِنَ النَّوَافِلِ قَالَ فَقَالَ لَهُ أَبُو بَصِيرٍ مَا أَرَى النَّوَافِلَ يَنْبَغِي أَنْ تُتْرَكَ عَلَى حَالٍ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع أَجَلْ لَا. 🔗کافی، ج3، ص363 @Hadith1398

📝فضیلت اشک 🔹در قرآن کریم در وصف مومنان ذکر شده: «وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى‏ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِ؛ و هنگامی که مومنان آیات نازل شده بر پیامبر را می‌شنوند، چشم‌های آنها را به خاطر شناختی که از حق پیدا کرده اند، گریان می بینی.» (سوره مائده، آیه 83) 🔸در روایات اهل بیت علیهم السلام نیز خشکی چشم، علامت «شقاوت» یا «نفاق» بیان شده است. در کتاب کافی از حضرت صادق علیه السلام به نقل از پیامبر چنین روایت کرده است: «از علائم شقاوت و بدبختی شخص، «خشکی چشم از اشک»، «قساوت قلب»، «شدت حرص در طلب دنیا» و «اصرار برگناه» است؛ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّوْفَلِيِّ عَنِ السَّكُونِيِّ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مِنْ عَلَامَاتِ الشَّقَاءِ جُمُودُ الْعَيْنِ وَ قَسْوَةُ الْقَلْبِ وَ شِدَّةُ الْحِرْصِ فِي طَلَبِ الدُّنْيَا وَ الْإِصْرَارُ عَلَى الذَّنْبِ.» (کافی ج2 ص290) این چهار امر در کتاب اختصاص با اندکی تفاوت به عنوان علائم نفاق ذکر شده است. (نک: الاختصاص، ص228) 🔹اما آیا اشک ریختن به صورت مطلق فضیلت است؟ از برخی از روایات ظاهر می‌شود که هر اشکی فضیلت نیست. از پیامبر نقل شده که فرمودند: «کسی که برای بهشت اشک بریزد، داخل بهشت می‌شود و کسی که برای مطامع دنیا اشک بریزد، داخل جهنم می‌شود؛ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ بَكَى عَلَى الْجَنَّةِ دَخَلَ الْجَنَّةَ وَ مَنْ بَكَى عَلَى الدُّنْيَا دَخَلَ النَّارَ.» (نوادر راوندی، ص10) و از حضرت صادق علیه السلام نقل شده که به علی بن عبد العزیز فرمودند: گریه آنها (ظالمان) تو را فریب ندهد؛ چرا که جایگاه تقوا، قلب است؛ أبِي رَحِمَهُ اللَّهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع يَا عَلِيَّ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ لَا يَغُرَّنَّكَ بُكَاؤُهُمْ فَإِنَّ التَّقْوَى فِي الْقَلْبِ. (صفات الشیعة، ص27) و همچنین از پیامبر نقل شده که فرمودند: هرگاه نفاق شخصی کامل شود، مالک اشک چشمش می‌شود و هر وقت بخواهد با آنها اشک می‌ریزد؛ إذا تمّ فجور العبد ملك‏ عينيه‏ فبكى بهما متى شاء. (نهج الفصاحة ص191) @Hadith1398

📝داستان زنی که در هنگام قحطی، صدقه داده بود 🔹از حضرت رضا علیه السلام نقل شده که فرمودند: چندین سال در ميان بنى اسرائيل قحطى ایجاد شد. زنى لقمه نانى داشت، آن را به دهان برد تا بخورد، فقيرى گفت: اى كنيز خدا! گرسنه‌‏ام! زن با خود گفت: در اين دوران قحطى، صدقه مى‌‏دهم. و آن لقمه را از دهان بيرون آورد و به فقير داد. 🔹اين زن كودكى خردسال داشت كه براى جمع آورى هيزم به صحرا رفته بود. گرگى آمد و او را ربود. زن شیون کشید و به دنبال گرگ رفت. خداوند جبرئيل را فرستاد و جبرئيل آن كودك را از دهان گرگ بيرون كشيد و به مادرش باز داد و به او گفت: آيا به لقمه‌ای در ازاء لقمه دیگر راضی شدی؟ 🔸حدَّثَنِي الْحَسَنُ بْنُ أَحْمَدَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ مُوسَى بْنِ أَبِي الْحَسَنِ عَنِ الرِّضَا ع قَالَ: ظَهَرَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ قَحْطٌ شَدِيدٌ سِنِينَ مُتَوَاتِرَةً وَ كَانَ عِنْدَ امْرَأَةٍ لُقْمَةٌ مِنْ خُبْزٍ فَوَضَعَتْهَا فِي فِيهَا لِتَأْكُلَ فَنَادَى السَّائِلُ يَا أَمَةَ اللَّهِ الْجُوعُ فَقَالَتِ الْمَرْأَةُ أَتَصَدَّقُ فِي مِثْلِ هَذَا الزَّمَانِ فَأَخْرَجَتْهَا مِنْ فِيهَا فَدَفَعَتْهَا إِلَى السَّائِلِ وَ كَانَ لَهَا وَلَدٌ صَغِيرٌ يَحْطِبُ فِي الصَّحْرَاءِ فَجَاءَ الذِّئْبُ فَاحْتَمَلَهُ فَوَقَعَتِ الصَّيْحَةُ فَعَدَتِ الْأُمُّ فِي أَثَرِ الذِّئْبِ فَبَعَثَ اللَّهُ إِلَيْهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَبْرَئِيلَ ع فَأَخْرَجَ الْغُلَامَ مِنْ فَمِ الذِّئْبِ فَدَفَعَهُ إِلَى أُمِّهِ فَقَالَ لَهَا جَبْرَئِيلُ ع يَا أَمَةَ اللَّهِ أَ رَضِيتِ لُقْمَةً بِلُقْمَةٍ. 🔗ثواب الأعمال و عقاب الأعمال، ص140 @Hadith1398

📝تاملی بر دعای معروف ماه رجب 🖌#محسن_سلیمانی طلبه مقطع خارج فقه و اصول 🔹طبق نقل معروف، این دعا مختص به ماه رجب است ولی مختص به اوقات بعد از نماز نیست و در هر ساعتی از صبح و شب این ماه شریف می‌توان آن را خواند و طبق نقل دیگر، این دعاء از ادعیه غیر موقت است و خواندن آن در هر زمانی وارد شده است. آنچه در حال حاضر متداول شده به این صورت است که افراد در حال خواندن فقره پایانی، با دست چپ محاسن خود را گرفته و انگشت سبابه دست راست را برخی با سرعت زیاد و برخی با سرعت کم به چپ و راست تکان می‌دهند. 🔸به نظر می‌رسد که آنچه حضرت در این دعا انجام دادند، صرفاً یک عمل تعبدی نبوده بلکه ایشان حالتی را ایجاد نمودند که واقعاً مبین حالت تضرع، انکسار و التجاء به درگاه الهی بوده است؛ بنابراین باید التجاء به وسیله انگشت سبابه به نحوی باشد که وجداناً این حالت تضرع ادراک شود و تناسب داشته باشد. براساس تجربیات شخصی و آنچه از عامه مؤمنین دیده شده، چنین تناسبی احساس نمی‌شود و اتفاقاً فلسفه این نحوه حرکت انگشت سبابه از جانب بسیاری از افراد، محل سؤال و اشکال است. در برخی نوشته‌ها دیده می‌شود که به جهت تقریب به ذهن این حالت را تشبیه به حالتی نموده‌اند که سگی در مقابل صاحب خود دم تکان می‌دهد و چنین استفاده کرده‌اند که فردی که مشغول به دعای ماه رجب است با این تشبیه ذهنی، حالت خضوع و خشوع را به دست می‌آورد ولی این تشبیه و این استفاده، هیچ وجه قابل قبولی ندارد و پذیرفتنی نیست و همواره در لسان ادعیه و روایات، از حالات خضوع و انکسار عبد در مقابل مولی سخن به میان آمده نه حیوان در مقابل صاحب خود! @Hadith1398

📝تجویز فرار از بیماری‌های مسری 🔹از محمد بن مسلم نقل شده که از امام صادق علیه السلام پرسید: چون وبا در سرزمینی افتد، آیا از آن کناره‌گیری کنیم؟ پس فرمود: چه اشکالی خواهد داشت که از وبا بگریزی؟؛ محمد بن مسلم قال‏: قلت له وباء اذا وقع فى الارض ا نعتزل قال و ما باس ان تعتزل الوباء؟ (الأصول الستة عشر، شبستري، ص150) پاسخ امام به گونه‌ای است که این گونه فرار یک واکنش بدیهی عقلی فرض شده. 🔸اما اهل سنت روایاتی از پیامبر (ص) نقل کرده‌اند که فرار از طاعون یا وباء، مانند فرار از جنگ و مردن با وبا را شهادت توصیف کرده اند. اما ظاهراً این احادیث بر امامان عرضه شده و ائمه آن را مخصوص فرار از طاعون در مرز مقابله و نبرد با دشمن دانسته‌اند: 💬از حلبى نقل شده که از امام صادق عليه السّلام پرسيدم: در ناحیه‌ای از شهرى وبا آمده و کسی از اين‏ قسمت به جای ديگر شهر منتقل گردد، يا در شهرى است و از آنجا بشهر ديگر منتقل شود (چگونه است)؟ فرمود عيبى ندارد، و اينكه پيغمبر (ص) از اين كار نهى فرمود تنها در آنجائى بود كه ديده‏‌بانانى در برابر دشمن بودند و وباء در آنها پيدا شد، رسول خدا (ص) فرمود: هر كه از آنجا بگريزد همانند كسى است كه از جنگ با دشمن گريخته، و اين سخن را فرمود، بخاطر آنكه نمي‌خواست آنها مراكز خود را خالى كنند (و راه را براى ورود دشمن باز كنند)؛ علي عن أبيه عن ابن أبي عمير عن حماد بن عثمان عن الحلبي عن أبي عبد الله ع قال: سألت أبا عبد الله ع عن الوباء يكون في ناحية المصر فيتحول الرجل إلى ناحية أخرى أو يكون في مصر فيخرج منه إلى غيره فقال لا بأس إنما نهى رسول الله ص عن ذلك لمكان ربيئة كانت بحيال العدو فوقع فيهم الوباء فهربوا منه فقال رسول الله ص الفار منه كالفار من الزحف كراهية أن يخلو مراكزهم. (الكافي، ج8، ص108 و نک: معاني الأخبار، ص254 و علل الشرائع، ج2، ص520) 🔹با این حال در روایت دیگری قید دیگری نیز برای تجویز فرار از وبا ذکر شده که آن عدم وقوع وبا در مسجدی است که شخص در آن نماز می‌خواند؛ و سألته عن الوباء يقع في الأرض هل يصلح للرجل أن يهرب منه قال يهرب منه ما لم يقع في مسجده الذي يصلي فيه فإذا وقع في أهل مسجده الذي يصلي فيه فلا يصلح له الهرب منه‏. (مسائل علي بن جعفر و مستدركاتها، ص117 و نک: معاني الأخبار، ص254) 🔸اما ظاهراً فقهاء شیعه آن را حمل بر کراهت کرده‌اند. به عنوان نمونه صاحب عروه می‌نویسد: «و يجوز الفرار من الوباء و الطاعون و ما في بعض الأخبار من أن الفرار من الطاعون كالفرار من الجهاد مختص بمن كان في ثغر من الثغور لحفظه نعم لو كان في المسجد و وقع الطاعون في أهله يكره الفرار منه‌.» (العروة الوثقى، ج‌1، ص: 376‌) @Hadith1398

📝کرامتی از امام جواد ع 🔹شخصی به نام قاسم بن محسن نقل می کند در مسیری که از مدینه به مکه می امدم شخص بادیه نشینی که وضعیت جسمی ضعیفی داشت نزد من آمد و از من در خواست کمک کرد ، دلم برای او به رحم آمد و به او نانی دادم در ادامه ی مسیر باد شدیدی وزید و عمامه ی من را از سرم برداشت و به جایی پرتاب کرد که هرچه گشتم دیگر عمامه را پیدا نکردم . به مدینه رسیدم و نزد امام جواد ع شرف حضور پیدا کردم امام جواد ع فرمودند قاسم ! عمامه ات در مسیر گم شد؟ گفتم: آری حضرت از غلامشان خواستند که عمامه ام را برایم بیاورد. غلام رفت و عمامه ام را برایم آورد با تعجب پرسیدم: عمامه ی من چطور نزد شما آمده ؟ حضرت فرمودند: به ان عرب صدقه دادی خدا به عنوان تشکر از تو عمامه ات را به تو برگرداند. و خداوند اجر احسان کنندگان را ضایع نمی کند. 🔸مَا رُوِيَ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ الْمُحَسِّنِ‏ قَالَ: كُنْتُ فِيمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَ الْمَدِينَةِ فَمَرَّ بِي أَعْرَابِيٌّ ضَعِيفُ الْحَالِ فَسَأَلَنِي شَيْئاً فَرَحِمْتُهُ فَأَخْرَجْتُ لَهُ رَغِيفاً فَنَاوَلْتُهُ إِيَّاهُ فَلَمَّا مَضَى عَنِّي هَبَّتْ رِيحٌ زَوْبَعَةٌ فَذَهَبَتْ بِعِمَامَتِي مِنْ رَأْسِي فَلَمْ أَرَهَا كَيْفَ ذَهَبَتْ وَ لَا أَيْنَ مَرَّتْ فَلَمَّا دَخَلْتُ الْمَدِينَةَ صِرْتُ إِلَى أَبِي جَعْفَرِ بْنِ الرِّضَا ع فَقَالَ لِي يَا قَاسِمُ ذَهَبَتْ عِمَامَتُكَ فِي الطَّرِيقِ‏ قُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ يَا غُلَامُ أَخْرِجْ إِلَيْهِ عِمَامَتَهُ‏ فَأَخْرَجَ إِلَيَّ عِمَامَتِي‏ بِعَيْنِهَا قُلْتُ يَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ كَيْفَ صَارَتْ إِلَيْكَ قَالَ تَصَدَّقْتَ عَلَى الْأَعْرَابِيِّ فَشَكَرَهُ اللَّهُ لَكَ وَ رَدَّ إِلَيْكَ عِمَامَتَكَ وَ إِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ‏ 🔗كشف الغمة في معرفة الأئمة (ط - القديمة)، ج‏2، ص: 368 @Hadith1398

📝تاثیر شکرگزاری در دفع بلاء 🔹از حضرت باقر علیه السلام نقل شده که فرمودند: هرگاه شخص گرفتاری را دیدی، بدون آنکه او بشنود سه بار بگو: «سپاس خدایی را که به من از آنچه تو به آن گرفتاری، عافیت بخشید که اگر می خواست، من نیز گرفتار می‌شدم.» هرکس این را بگوید، به آن بلاء هیچ گاه گرفتار نخواهد شد. 🔸علِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِيهِ عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ أَبِي أَيُّوبَ الْخَزَّازِ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ ع قَالَ: تَقُولُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ إِذَا نَظَرْتَ إِلَى الْمُبْتَلَى مِنْ غَيْرِ أَنْ تُسْمِعَهُ- الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ وَ لَوْ شَاءَ فَعَلَ قَالَ مَنْ قَالَ ذَلِكَ لَمْ يُصِبْهُ ذَلِكَ الْبَلَاءُ أَبَداً. 🔗کافی، ج2، ص97 @Hadith1398

📝بشارت میلاد امیر المؤمنین علیه السلام 🔹مرحوم کلینی به سند خود از امام صادق علیه السلام نقل کرده که فرمودند: «فاطمه بنت اسد نزد ابوطالب رفت تا بشارت تولد پیامبر صلوات الله علیه را به او بدهد؛ جناب ابوطالب گفت: قدری صبر کن، من تو را به کودکی همانند این بشارت خواهم داد، تنها با این تفاوت که آن کودک پیامبر نیست»... . 🔸الْحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى الْفَارِسِيِّ، عَنْ أَبِي حَنِيفَةَ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيى‏، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ أَبَانٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُسْكَانَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام: «إِنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ أَسَدٍ جَاءَتْ إِلى‏ أَبِي طَالِبٍ لِتُبَشِّرَهُ بِمَوْلِدِ النَّبِيِّ صلى الله عليه و آله، فَقَالَ أَبُو طَالِبٍ: اصْبِرِي سَبْتاً، أُبَشِّرْكِ بِمِثْلِهِ إِلَّا النُّبُوَّةَ»... . 🔗الكافي (ط - دارالحديث)، ج‏2، ص: 474 @Hadith1398

همراهان گرامی؛ مجموعه خطاطی‌ بسیار زیبا با موضوعاتی راجع به حضرت امیر علیه السلام را از پیوند زیر به صورت رایگان دریافت کنید👇👇👇. http://moallaa.ir/?cat=193

📝داستان خواب متوکل درباره ورود امام علی به آتش! ملا اسماعیل خواجویی در حاشیه‌اش بر کتاب مفتاح الفلاح شیخ بهایی، نقل کرده که متوکل خلیفه ظالم عباسی، در خواب دید که امام علی علیه السلام وارد آتش شد و از آن خارج نشد! متوکل از خواب بیدار شد و بابت خوابش بسیار خوشحال شد! احمد بن حنبل نزد او آمد، و متوکل خوابش را به عنوان بشارت برای او نقل کرد و از او خواست تا مُعبّر زبردستی را آماده کند تا این خواب را تعبیر کند. احمد بن حنبل گفت شخص نابینایی هست که خواب تعبیر می‌کند. وی را حاضر کردند و متوکل بدون اینکه نامی از امام علی ببرد، گفت: من خواب مردی از مسلمانان را دیدم که وارد آتش شد و از آن خارج نشد! تعبیر این خواب چیست؟ آن شخص نابینا گفت: تا ده هزار درهم برای من نیاورید، آن را تعبیر نمی‌کنم! پول را برای او فراهم کردند و آن مُعبّر گفت بار دیگر خوابتان را برای من تعریف کنید. متوکل بار دیگر خوابش را گفت. آن معبر گفت این خواب باید درباره پیامبر یا وصی پیامبری باشد! چهره متوکل سیاه شد و گفت به چه دلیل این را می‌گویی؟! آن شخص گفت: به دلیل این آیه: «فَلَمَّا جَاءَهَا نُودِيَ أَنْ بُورِكَ مَنْ فِي النَّارِ وَ مَنْ حَوْلَهَا» متوکل عصبانی شد و گفت این را درباره علی بن ابی طالب دیدم! شخص نابینا، ده هزار درهم را برداشت و بلند شد و گفت: مثل اینکه نشنیده‌اید که بر بالای منبر کوفه گفت: «انا قسیم الجنة و النار!» 🔗مفتاح الفلاح با تعلیقات ملا اسماعیل خواجویی ص493 @Hadith1398

📝گزارشی از حلم امیرالمومنین علیه السلام 🔹امیرالمومنین از کنار خرمافروشان رد می شدند که کنیزی گریه می‌کرد. حضرت علت گریه او را جویا شدند. کنیز گفت: مولای من با درهمی من را برای خرید خرما فرستاد. من نیز از این مرد خرما خریدم و آن را برای ایشان بردم ولی آنها خرما را نپسندیدند. این مرد نیز خرما را پس نمی‌گیرد. حضرت به خرمافروش فرمودند: این خادم است و خودش اختیار ندارد. خرما را بگیر و درهم او را بازگردان. مرد خرمافروش به پا خاست و با مشت به سینه حضرت زد. مردم به او گفتند که او امیرالمومنین است. نفس مرد به شماره افتاد و رنگش زرد شد. خرما را گرفت و درهم را به کنیز بازگرداند. خرمافروش به حضرت عرض کرد: یا امیرالمونین از من راضی باشید. حضرت فرمودند: آنچه من را راضی می‌کند این است که کار خود را اصلاح کنی. 🔸أنَّ أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ع مَرَّ بِأَصْحَابِ التَّمْرِ فَإِذَا هُوَ بِجَارِيَةٍ تَبْكِي فَقَالَ يَا جَارِيَةُ مَا يُبْكِيكِ فَقَالَتْ بَعَثَنِي مَوْلَايَ بِدِرْهَمٍ فَابْتَعْتُ مِنْ هَذَا تَمْراً فَأَتَيْتُهُمْ بِهِ فَلَمْ يَرْضَوْهُ فَلَمَّا أَتَيْتُهُ بِهِ أَبَى أَنْ يَقْبَلَهُ قَالَ يَا عَبْدَ اللَّهِ إِنَّهَا خَادِمٌ وَ لَيْسَ لَهَا أَمْرٌ فَارْدُدْ إِلَيْهَا دِرْهَمَهَا وَ خُذِ التَّمْرَ فَقَامَ إِلَيْهِ الرَّجُلُ فَلَكَزَهُ فَقَالَ النَّاسُ هَذَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فَرَبَا الرَّجُلُ‏ وَ اصْفَرَّ وَ أَخَذَ التَّمْرَ وَ رَدَّ إِلَيْهَا دِرْهَمَهَا ثُمَّ قَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ ارْضَ عَنِّي فَقَالَ مَا أَرْضَانِي عَنْكَ إِنْ أَصْلَحْتَ أَمْرَكَ. 🔗مناقب ابن شهرآشوب، ج2، ص 112 @Hadith1398