بنا بر نظر هاتون از امشب رمان وصال عشق رو توی کانال قرار میدم🤌🏻✨

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗وصال عشق💗 #پارت_1 گفت دیده ست مرا؛ این که کجا یادش نیست همه چیزم شده و هیچ مرا یادش نیست این ستاره به همه راه نشان می داده ست حال نوبت که رسیده ست به ما یادش نیست قصه ام را همه خواندند؛ چگونه ست که او خاطرات من ِ انگشت نما یادش نیست؟! بعد ِ من چند نفر کشته، خدا می داند آن قدر هست که دیگر همه را یادش نیست او که در آینه در حیرت ِ نیم خودش است نیمه ی دیگر خود را چه بسا یادش نیست صحبت از کوچکی حادثه شد، در واقع... داشت می گفت مهم نیست مرا یادش نیست! ⊱ ·————— ·𖥸· —————· ⊰ تدریس استاد به پایان رسید،از روی صندلی بلند میشوم و کیفم را روی شانه ام میاندازم و از کلاس خارج میشوم بی توجه به صدا زدن های نیلوفر قدم برمی دارم که دستی روی شانه ام مینشیند برمیگردم و با چهره ی برزخی نیلوفر مواجه میشوم،بی تفاوت در چشمانش زل میزنم که دیگر طاقت نمی آورد +چیه باز سیمات اتصالی کردن؟ پوزخندم از نگاهش دور نمی ماند +مگه دروغ میگم؟ راستی فقط خواستم بهت بگم بعدازظهر بیا خونمون یه مهمونی داریم. شانه هایم را بالا میاندازم و بدون هیچ حرفی به سمت خانه حرکت میکنم +سودا _چی شد باز؟ با عجز نگاهم میکند +بیا لطفا از چهره اش که شبیه بچه ها شده بود خنده ام میگیرد اما به لبخندی اکتفا میکنم _باشه یه کاریش میکنم لبخند موزیانه ای تحویلم میدهد که کمی من را میترساند چند قدمی برمیدارم و دستی برای تاکسی تکان میدهم که توقف میکند صندلی عقب جای میگیرم هندزفری را داخل گوشم میگذارم و آهنگ را از موبایلم پلی میکنم و سرم را روی شیشه ماشین قرار میدهم نمی دانم چقدر گذشته اما با صدای راننده چشمانم را به سختی باز میکنم،نگاهی به اطرافم میاندازم پوف کلافه ای میکشم به خانه رسیده بودم کرایه تاکسی را حساب میکنم و از ماشین پیاده میشوم جلوی در قهوه ای رنگ خانه میاستم و با تردید زنگ آیفون را میفشارم +کیه؟ صدای مادرم بود. _سلام. منم در با صدای تیک کوتاهی باز میشود؛ وارد خانه میشوم از حیاط عبور میکنم و بی حوصله دستم را روی دستگیره میگذارم و فشار میدهم مادرم جلوی در ظاهر میشود _سلام سرد پاسخم را میدهد دیگر دلخور نمیشوم این رفتار ها در خانه ی ما عادی بود و تازگی نداشت. به سمت اتاقم پاتند میکنم بعد از تعویض لباس هایم خودم را روی تخت پرتاب میکنم دستم را روی قلبم میگذارم و نفس عمیقی سر میدهم!! لعنتی زیر لب زمزمه میکنم و به سقف چشم میدوزم من سودا یک دختر 19ساله بودم که از کودکی دچار بیماری قلبی شدم و شاید این دردناک بود که برای کسی مهم نبودم چشمانم را میبندم و به خواب میروم کاش به خواب ابدی میرفتم.. نویسنده:مریم مرادی 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗وصال عشق💗 #پارت_2 هول و هراسان بلند میشوم و دستی به صورتم میکشم نگاهی به ساعت دیواری اتاقم میاندازم ساعت 4بعد از ظهر بود و من برای مهمانی که نیلوفر از آن حرف میزد حتی آماده هم نشده بودم با عجله یک دست لباس گلبه ای از کمد بیرون میکشم و تن میکنم در آیینه خودم را برانداز میکنم لبم را کمی کج میکنم به نظر خوب نمی آمد سریع رژ لب قرمزی به لب هایم میزنم که کمی برجسته میشود، لبخند پیروزمندانه ای میزنم موهایم را با حالت جذابی میبندم و شال همرنگ لباسم را روی سرم میاندازم موبایلم را داخل کیفم میگذارم و به سرعت اتاق را ترک میکنم. همانطور که قدم برمی داشتم مادرم با صدای نسبتا بلندی می گوید: کجا میری به سلامتی؟ خودش را به من می رساند و با نگاهش سرتا پاهایم را برانداز میکند و سری به نشانه تاسف تکان میدهد. _میرم خونه ی دوستم +کدوم دوستت نفسم را با حرص بیرون میفرستم _نیلوفر +مگه من بهت نگفتم انقدر با اون دختره صمیمی نشو صدای پدرم که درفضای خانه میپیچد به خودم می آیم و سلام میکنم اما پاسخی دریافت نمیکنم سرم را پایین میاندازم و سکوت را ترجیح میدهم پدرم خطاب به مادرم می گوید: ولش کن خانوم من دیگه دختری به نام سودا ندارم شما هم حرص نخور!! سعی میکنم بغضی که به گلویم هجوم آورده را قورت دهم اما نشدنی است به سرعت خانه را ترک میکنم در طول راه صدای پدرم بود که در سرم اکو میشد +من دختری به نام سودا ندارم.. قطره های اشک یکی پس از دیگری روی گونه ام جاری میشوند با دست اشک هایم را پس میزنم من هیچ وقت برای هیچ کس وجود نداشتم حتی کسی نبود که نگران من باشد! غرق در خاطرات گذشته میشوم همانطور که روسری ام را جلو میکشیدم روبه مادرم می گویم: مامان جون نگاه نافذش را به چهره ام میدوزد و با لبخند می گوید :جانم؟ _خیلی دوست دارمم به طور ناگهانی خودم را در بغلش پرتاب میکنم که صدای پدرم بلند میشود.. +بیاید بریم دیر شد _بابا محمود در چشمانم زل زد _حسودی!!از شما بعید بود. جلوی دهانم را میگیرم تا نخندم کمی مکث میکند و می گوید : خیلی لوسی.. پشت چشمی برایش نازک کردم _خب تقصیر بابامه به خودم می آیم و نگاهی به اطرافم میاندازم. اشک چشمانم را با آستین پاک میکنم و دکمه آیفون را میفشارم. +چه خبرته آیفون رو سوزوندی عصبی بودم وبه نیلوفر تشر میزنم: به تو ربطی نداره درو باز کن بیام تو. +باشه بابا حالا مارو نزنی در با صدای تیکی باز میشود؛وارد خانه میشوم البته اینجا را با کلمه ی قصر باید توصیف میکرد وکلمه ی خانه کافی نبود نگاهم را سرتاسر حیاط بزرگ خانه می چرخانم و آهسته به سمت در ورودی قدم برمی دارم  قبل از اینکه وارد سالن بشوم با شخصی برخورد میکنم و روی زمین میافتم نویسنده:مریم مرادی 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗وصال عشق💗 #پارت_3 بلند شدم و دستم را روی سرم گذاشتم _آخ چه خبرته آقای.. مرد پیش دستی کرد +آرشام هستم..آرشام صالحی ادای او را میگیرم و در دلم میخندم _حالا هرکی که هستی بی توجه به چهره ی درهم و نگاه گنگش وارد سالن پذیرایی میشوم با دیدن صحنه ی روبه رویم خشک میشوم آب دهانم را با زحمت قورت میدم قرار نبود این اتفاق بیافتد نگاهم را از دختر و پسرها میگیرم و به دنبال نیلوفر میگردم بعد از چند دقیقه روی مبل مینشینم و پلک هایم را با حرص روی هم میفشارم با احساس اینکه شخصی کنارم نشسته مانند برق زده ها از جا میپرم که با قیافه ی متعجب نیلوفر مواجه میشوم لباس های زننده و آرایش غلیظش حالم را بهم میزند به موهای بلوندش خیره میشوم و پوزخندی میزنم سوالی نگاهم میکند انگشتم را به نشانه تهدید به سمتش میگیرم ،قبل از اینکه چیزی بگوید با تشر می گویم: تو گفتی یه مهمونی نگفتی اینجا چه خبره نیلوفر +خب حالا مگه چی شده صدای موزیک به قدری بلند بود که دستم را روی گوشم میگذارم و بلند می گویم: دیگه من رو توی این مهمونی های کوفتیت دعوت نکن..هیچ وقت از بازویم میگیرد و مانع رفتن من میشود +سودا بمون!انقدر بچه بازی در نیار _تو به این میگی بچه بازی هان؟ به حالت تمسخر میخندم +فقط یکبار آدم باش جلوی مهمونا آبروی من رو نبر. نمی دانم چه شد شاید به غرورم برخورد که روی مبل نشستم و سکوت کردم سرم را میان دستانم میگیرم که صدای دو رگه مردانه ای در سرم میپیچد سرم را با تردید بالا میاورم فقط همین را کم داشتم آرشام همان مردی که چند دقیقه پیش جلوی من ظاهر شده بود حالا اینجا چه میخواست؟ با من چه کار داشت؟ +بانو با اخم در چشمانش زل میزنم _به من نگو بانو کمی از او فاصله میگیرم و سرم را برمیگردانم که باز مانند خروس بی محل می گوید: باشه هرچی تو بگی من فقط میخوام یکم بیشتر باهات آشنا بشم همین با حرفی که میزند از عصبانیت سرخ میشوم دستانم مشت شده و نفسم را در سینه ام حبس کردم اشک در چشمانم حلقه میزند از روی مبل بلند میشوم و کیفم را روی شانه ام جابه جا میکنم چند قدم بیشتر برنداشته بودم که صدای آرشام از پشت سرم بلند میشود +هی با توام وایسا ببینم _چیه چکار داری؟تو با خودت چی فکر کردی؟ نخیر آقا من از اون دخترایی نیستم که تو فکر میکنی بدون اینکه منتظر پاسخ او بمانم از آن خانه ی نحس خارج میشوم هوا تاریک شده بود و کم کم داشتم از این همه سکوت میترسیدم  به قدم هایم سرعت میبخشم که صدای جیغ لاستیک های ماشین استرسم را چند برابر میکند با عجله حرکت میکنم اما بازوهایم به عقب کشیده میشود هرچه داد و فریاد میکنم بی فایده است دستمالی جلوی دهانم قرار گرفته نفسم را حبس کرده ام که نتوانند من را بیهوش کنند با تمام قدرت دست فردی که جلوی دهانم است را کنار میزنم و فرار میکنم _کمک...کمک صدای بلندم در فضا میپیچد پاهایم به سنگ بزرگی گیر میکند و زمین میخورم سرم را از روی زمین بلند میکنم که طمع شوری خون را در دهانم حس میکنم گوشه ی لبم پاره شده بود نویسنده:مریم مرادی 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

「﷽ 」

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗وصال عشق💗 #پارت_4 با سایه ای که روی زمین دقیقا بالای سر من افتاده بود از ترس زبانم بند می آید بدنم از شدت ترس میلرزد +خانم مشکلی پیش اومده؟ سرم را بالا میاورم با دیدن چهره ی مرد نفس عمیقی میکشم موهای لخت و سیاه به همراه چشم های عسلی رنگی که او را جذاب کرده بود بی اختیار لبخند میزنم جویده جویده می گویم: اونا..میخوان انگار که فهمیده بود من چه می گویم که عصبی شد تازه متوجه میشوم که شالم روی زمین افتاده اما مرد در تمام مدت فقط نگاهش به زمین بود شالم را به سرعت برمی دارم و روی سرم میاندازم _آقا میشه.. قبل از اینکه ادامه حرفم را بگویم یک مرد هیکلی جلوی من ظاهر میشود چهره ی ترسناکی داشت خودم را جمع و جور میکنم سعی در پنهان کردن لرزش صدایم دارم اما نمی توانستم ترسم را پنهان کنم مرد که همانند غول ترسناک بود روبه من میکند و می گوید: از دست من فرار میکنی دختر جون زیر لب زمزمه میکنم" یا امام غریب این غول بیابونی از کجا پیداش شد؟ اینبار مردی که کنارم ایستاده بود با صدای پر ابهتی پاسخ میدهد: چی میگی آقا حرف حسابت چیه؟ +به توچه؟چکارشی اینبار مرد طاقت نیاورد و با تمام توان مشتی به صورت او کوبید اما او سمج تر از این حرف ها بود، بلند شد و چهره ی مردی را که فرشته ی نجات من شده بود با مشت های گره شده اش مهمان کرد دستانم را جلوی دهانم میگذارم هین بلندی میکشم دعوا شدت گرفته بود و هردو نفر حسابی زخمی شده بودند صدای جیغ من با صدای داد و فریاد آنها قاطی شده بود نمی توانستم کاری بکنم فقط جیغ می زدم و کمک می خواستم اما کسی در این اطراف نبود در آخرمرد نگاه ترسناکی به من انداخت و به سرعت محوطه را ترک کرد،شاید هم فرار کرد. چشمانم را میبندم و لبان خشکم را تر میکنم با یادآوری مردی که من را نجات داده بود با نگاهم به دنبالش میگردم که او را پشت سرم میابم بینی اش خونی شده بود خواست با آستین پیراهنش خون را پاک کند که پیش دستی کردم _صبر کنید.. متعجب سرش را بالا میاورد و برای چند ثانیه به من نگاه میکند اما فوری نگاهش را از من میگیرد و به زمین میدوزد از داخل کیفم دستمالی را بیرون میاورم و با دستانی لرزان به سمت او میگیرم چند لحظه مکث میکند،به دستانم زل زده و چیزی نمی گوید دستمال را با تردید بدون اینکه انگشت دستانش با دستان من برخورد بکند، برمی دارد ممنونی زیر لب می گوید _ببخشید،نمی خواستم اتفاقی براتون بیوفته +مهم نیست وظیفه ام بود جمله ی عجیبی بود وظیفه؟ او چه وظیفه ای در برابر من داشت؟ _خیلی شرمندتون شدم بابت امشب ممنونم اگر شما نبودید نمی دونم چه بلایی سرم میومد +کاری نکردم خانم لبخند محوی میزنم و به زمین چشم میدوزم سکوت را میشکند و می گوید: +اگر می خواید برسونمتون این وقت شب تنها اونم یه دختر جوون،خطرناکه توی همچین محوطه خلوتی بمونه ممکنه اتفاقی براتون بیوفته. نویسنده:مریم مرادی 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗وصال عشق💗 #پارت_5 _نه ممنون لازم نیست خودم میرم سرش را تکان میدهد +پس یاعلی. از کنارم میگذرد بغض گلویم را چنگ میزند و صدای های افکارم من را دیوانه کرده اند اینکه انقدر راحت من را ترک کرد برایم قابل هضم نبود.. اما چه توقعی از او داشتم از یک مرد غریبه که حتی نمی دانستم نام او چیست؟او رفت و من را تنها گذاشت میان یک تاریکی مطلق. بی صدا اشک میریزم چند قدم برمی دارم که باز صدای کشیده شدن لاستیک های ماشین در فضا میپیچد. نگاهم را به ماشینی که به دنبالم می آید میدوزم نفس عمیقی میکشم با تمام قدرت میدوم با اشک در چشمانم با غم در دلم میدوم انقدر میدوم تا فراموش کنم تمام ظلم هایی را که در حق من شد فراموش کنم تنهایی هایم را.. اما نمیشد عمق غم من بیش از اینها بود دیگر نمی توانم کم آورده ام خسته شده بودم روی زمین زانو میزنم و دو دستانم را روی سرم میگذارم نفسم را با صدا بیرون میدهم چشمانم را میبندم پوزخندی میزنم به تمام خیالات خوشم در طول زندگی به آرزوهای محالی که داشتم..به هدف هایی که هیچ وقت نمی توانستم به آنها دست یابم. این هم پایان زندگی من.. با صدای آشنایی سرم را با تردید بالا میاورم _بازم تو.. همان مرد بود که چند دقیقه پیش من را تنها گذاشته بود یعنی در تمام مدت او من را دنبال میکرد؟ اخم میکنم _شما چرا افتادید دنبال من؟ واقعا براتون متاسفم فکر نمیکردم همچین آدمی باشید +خانم انقدر تند نرید..من فقط نگران شدم از اینکه شما رو اونجا تنها رها کردم و با ماشین اومدم دنبالتون اما هرچی صدا کردم شما رو متوجه نشدید..! حالا هم بیاید تا برسونمتون حتما تا الان خانوادتون نگرانتون شدن نیشخندی میزنم _بله قطعا.. دیگر تعارف نمی کنم با قدم های آهسته به سمت ماشین حرکت میکنم قبل از اینکه بنشینم می گوید: اگر میشه عقب بشینید شرمنده دلم میخواست سرم را به دیوار بکوبم خودم را کنترل میکنم و لبخند مسخره ای میزنم باشه ای میگویم و در صندلی عقب ماشین مینشینم از داخل کیفم موبایلم را بیرون میکشم و بی حوصله نگاهی به صفحه موبایل میاندازم چند تماس از مادرم داشتم موبایل را خاموش میکنم و داخل کیفم میگذارم _ببخشید میتونم یه سوال بپرسم؟ +بفرمایید _شما..اسمتون چیه؟ +چطور؟ _همینطوری برام سوال شده بود +معراج چه اسم زیبایی داشت مانند خودش به خودم نهیب میزنم و لب میگزم. او برایش سوال نشده بود که اسم من چیست؟یا از کجا آمده ام؟ حتی نپرسید با این وضع در خیابان چکار میکردم واقعا برایم عجیب بود به ظاهراش میخورد که آدم مذهبی و جدی باشد اما برخلاف چیزی که در مورد آدم های مذهبی فکر میکردم او جذاب و البته خوشتیپ بود دلیل اینکه آنقدر به او فکر میکردم را نمی دانستم فقط حس عجیب و غریبی داشتم نویسنده:مریم مرادی 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸 💗وصال عشق💗 #پارت_6 _آقا..آقا +بله با کمی مِن و مِن ادامه میدهم _من همین جا پیاده میشم ممنون. +باشه هر طور راحتید. از ماشین پیاده میشوم و سعی میکنم چهره ی او را خوب به خاطر بسپارم _بازم معذرت میخوام ازتون و ممنون بابت اینکه امشب نجاتم دادید به روبه رو خیره شده و بعد از مکث کوتاهی پاسخ میدهد +خواهش میکنم _خداحافظ دیگر پاسخی نمی دهد به ماشین معراج که هر لحظه از من دورتر میشود چشم میدوزم تا خانه فاصله ی زیادی نبود در طول راه تمام فکرم به معراج بود یک غریبه ی آشنا بود او به دلم مینشست این مسئله حتی برای خودم هم جای تعجب داشت پوفی میکشم و کلید را از داخل کیفم بیرون میاورم در خانه را باز میکنم پاورچین پاورچین از حیاط میگذرم و آهسته وارد سالن پذیرایی میشوم برق های سالن روشن بود اما به چه دلیل چند قدم برمیدارم که متوجه مادر و پدرم به همراه یک زن و مرد و یک دختر جوان محجبه، در کنار آنها میشوم. _سلام با خوشرویی پاسخم را میدهند اما اشاره های مادرم از چشمانم دور نمی ماند و پاسخ سرسنگین پدرم.. اگر مهمان ها نبودند قطعا تا به حال من را بازجویی میکردند به سمت اتاقم میروم و لباس هایم را عوض میکنم لباس بلندی که تا پایین زانوهایم میرسید را میپوشم روسری طوسی سر میکنم موهایم را تا حد امکان به داخل روسری هدایت میکنم مطمئن بودم اگر خلاف میل مادر و پدرم عمل میکردم دیگر زنده نمی ماندم اگرچه حوصله ی بحث و دعوای جدیدی را نداشتم شاید دلم یک تنوع میخواست چشمانم به لوازم آرایش های گوناگونی که روی میز چیده بودم میافتد وسوسه میشوم اما نه فقط امشب را باید تحمل میکردم تا به قول مادرم آبروی آنها را نبرم به خودم در آیینه نگاه میکنم اگر نیلوفر من را با این وضع میدید حتما مسخره ام میکرد پوزخندی به وضعیت خودم میزنم و از اتاق خارج میشوم سعی میکنم مانند ربات ها همانطور که مادرم میگفت عمل کنم خسته بودم از خودم از خانواده ام از زندگی.. به چهره ی دختر جوانی که در کنار مادرم نشسته بود خیره میشوم پوست سفید و چشمان قهوه ای رنگی داشت چشمانش چقدر آشنا بود شاید هم شبیه چشمان کسی بود. گنگ بودم که او خودش را به من می رساند و با لبخند می گوید : تو سودا هستی درسته؟ با لبخند مصنوعی پاسخ دخترک را میدهم _بله +منم مهتابم از آشنایی باهات خوشبختم سودا جان دستش را به سمتم میگیرد،دستش را میگیرم و میفشارم _همچنین دل شوره داشتم و در دلم غوغایی به پا شده بود حالم خوب نبود اما به ظاهر خودم را خونسرد و عادی نشان میدادم _ای لعنت به من و این شانس +چیزی گفتی؟ مهتاب بود _نه نه زیر لب زمزمه میکنم" اه عجب گیریه مهتاب باز سکوت را میشکند +من دختر دوست پدرت هستم نمی دونم میشناسی ما رو یا نه ولی ایشون(به مرد مسنی اشاره میکند) پدرم علیرضا خان هستن وبعد به زنی که کنار پدرش نشسته بود اشاره میکند +ایشون هم مادرم لیلا خانم هستن نویسنده:مریم مرادی 🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸