خراباتِ اکبر.
_
مـاهِ بـنـی‌هاشـمـی‌و‌پـنـاهِ دلِ عـالـم ؛
نـامِ تـو کـه مـی‌آیـد، دلـم سـرِ تـعـظـیـم فـرود مـی‌آورد .
خراباتِ اکبر.
¹³⁵
حــق‌از‌نــگاهِ‌خــسته‌ات‌پنهــان‌نمانــد ؛مــدینه‌مانــد‌و‌شــرمِ‌آن‌درِ‌نیمــه‌بــاز...
خراباتِ اکبر.
¹²⁸
مگر‌نه‌اینکه‌تو‌تعبیرِ‌عزّتِ‌جانی؟ چگونه‌بی‌تو‌بمانم‌در‌این‌پریشانی؟
خراباتِ اکبر.
_
رقـیـه را نـمـی‌شـود دوسـت داشـت و آرام مـانـد ؛
مـا را بـه جـنـونِ غـمـت، مـتـهـم نـکـنـیـد . . !