تو روایت هست که میگه
بشین با خودت حرف بزن
برا چی؟! برا اینکه چیزی ازخودت قایم نکنی! برا اینکه همه خودت رو به روی خودت بیاری.
زمانی که خودت رو به روی خودت آوردی
اون وقته که حااالت بهم میخوره از خودت!
و کلی خطاهای گذشتت رو ترک میکنی.
+ چته فلانی(اسم خودتون رو فرض کنید)؟ خب الان دقیقا چه کاری رو انجام دادی که اینجوری ناراحتت کرده؟!
- بابا رفتم فلان گناه رو انجام دادم.
+ بابا تو خودت میفهمی که نباید
انجام میدادی جانم! چرا فلانی چرا؟!...
هی حرف میزنی هی اقرار میکنی
هی آدم به خودش میاد
هی ادم شرمنده میشه
یه جایی اونقدر شرمنده میشی که روت نمیشه حتی ناراحتیت رو روی زبونت بیاری!
آخ که اینجا محل رشد توعه...
خب الان فک کن هزار نفر واست دست زدن!
اما امام زمان بیاد زمانی که همه این هزار نفر دارن دست میزنن سرش رو بندازه پایین و بره...
دوباره میخوای این تقدیر و تشکر رو؟!
این کار عجیب غریب رو اهل بیت گفتن،
که اگه کسی این کار رو هر روز انجام نده
از ما نیست!
میفرماید؛ قال امام الرضا:
مَن حاسَبَ نَفسَهُ رَبِحَ
و مَن غَفَلَ عَنها خَسِرَ
هر کسی اهل محاسبه نفس باشه بُرده
و هرکس از آن غافل باشه ضرر میکنه!
یعنی چی؟ آقا من که کاری نکردم!
فقط دو دقیقه نشستم با خودم حرف زدم. فهمیدم چه مرض هایی دارم چه اعمال خوبی دارم.
خب همین رو بچسبی میبری...