پاشید بپرید پیش انار خانوم ببینم!!

اوکی تابستون جدی داری باهام شوخی میکنی یا جدی ای منظورت چیه واقعا فقط سه روز مونده تا مهر و من باید اون همه کتاب و فیلم و سریال رو ببینم و اون همه کارای باقی مونده باکت لیستم رو توی سه این روز انجام بدم!؟

پنکیک(پنیک) کردم به معنای واقعی.

از التیام حرف میزنم، اما هنوز گاهی به زخم هایی آزارم دادند برمیگردم.

"Being yourself is the loneliest thing you'll ever do. because everyone wants you to be someone else, even the people who love you, especially the people who love you."

گاهی احساس میکنم فقط چندتا شعرشم از کتاب شعر لانا که به چسب بهم چسبوندن شدم آدم.

All roads lead to making the bed. ALWAYS.

"و توی پنجاه سال آینده، تو هم درد می‌کشی و هم خواهی درخشید. به آدم‌هایی عشق می ورزی که نمی‌مونن اما اسمشون رو مثل گلبرگ‌های ظریف خشک شده بین دفتر خاطراتت حمل می‌کنی. یه وقتایی تنها غذا می‌خوری و یه وقتایی ناهارت رو با کسایی شریک می‌شی که اونقدر می‌خندوننت که سکوت رو فراموش می‌کنی. صبح‌هایی هست که نمی‌تونی از تخت بلند شی و شب‌هایی که زیر نور ستاره‌ها زیرلب آهنگ مورد‌علاقه‌ت رو زمزمه می‌کنی و می چرخی. توی جمع گریه می‌کنی و به غریبه ها لبخند می زنی و بعضی وقت‌ها این یه چیزه. آهنگی رو می‌شنوی که تورو یاد کسی می‌ندازه که قول دادی فراموشش نکنی و به این فکر می‌کنی که همین حالا هم یه ذره فراموشش کردی. غروب هایی رو می‌بینی که باعث می‌شن احساس خفگی کنی. وقتی که اصلا انتظارش رو نداری در آغوش گرفته میشی. سرما رو روی صورتت حس می کنی و این بهت یادآوری می‌کنه که زنده ای. انسانی. اینا همشون بخشی از زندگین."

برید گریه کنید که کسی رو ندارید که همچین چیزی رو بهتون بگه. (بیایید باهم گریه کنیم چون من سر این به مقدار شدید گریه فراوان دارم.)