شایـد باید خودمـان را غـرق شده در دریـا بدانیـم تا عمـق تاریکی را حـس کنیم و ارزش نـور را دریابیم.
دریـا و سـاحل، جـایی که آسمـان و زمیـن بههم میرسنـد و افـقها به بینهـایت میپیـوندند. امـواج آرام و بیپایـان، گویی قصههای ناگفتـهای از گذشـتههای دور با خـود دارند. سـاحل، با شنهای نـرم و صـدفهای پراکـنده؛ جایی که میتـوان صـدای زمزمـهی آب را شنـید و به افـکار در دوردسـتها پنـاه بـرد.