دیگر بنای هیچ پلی بر خیال نیست

کوته شده ست فاصله دست و آرزو

حتی نجیب بودن و ماندن محال نیست

بیدار راستین شده خواب فسانه ها

مرغ سعادتی که در افسانه می پرید

هر سو زند صلا،

کای هر‌که‌ای! بیا

زنبیل خویش پر کن از آنچه‌ت آرزوست

پشت سکوت قایم میشی و احساس میکنی قراره چیزی درست بشه. فکر میکنی تو این سکوت و سایه قراره خیلی چیزا رو تغییر بدی و درست کنی، ولی تنها چیزی که عایدت میشه کناره‌گیری از پناهگاه امنیه که برای خودت ساخته بودی تا حرف بزنی. خودتم میدونی حرف زدن اونقدرا هم فایده نداشته، ولی لااقل از این نبودن بهتره. نوشتن نشونه‌ی بودنه و تو دیگه نیستی. حتی برای خودت هم از یاد رفتی.

—جـꕤت همسایه‌گی‌ فور‌کنیدواینجا‌جوین‌بشیدツ. ظرفیت‌مشخصی‌نداریم . فقط همکاری‌کنید🕰 ˋˏ˗ 𝗃𝗈𝗂𝗇: ᥲ𝗅ᥲ 𝖻ᥲ𝗌𝗍ᥱ𝗋 ⎯❀