متون‌زوال‌انگیز‌اوراق دگر باران نمی‌بارید. پس از هفت شبانه‌روز باران‌های بی‌امان، آسمان سرانجام از گریستن دست کشیده بود. اما زمین هنوز بوی خاطرات خیس‌خورده می‌داد. کتابخانه در سکوتی وهم‌آلود فرو رفته بود و نور لرزان چراغ‌ها بر قفسه‌های بلند و کتاب‌های نیمه‌سوخته می‌لغزید. گویی ساختمان پیر، پس از سال‌ها نگهداری رازهای آدمیان، خودش به آخرین راز جهان بدل شده بود. هفت روز گذشته بود. هفت روز از فریادها، خنده‌های عصبی، سوءظن‌ها، اعتراف‌ها و نگاه‌هایی که گاهی بیش از هزاران واژه سخن می‌گفتند. هفت روز که آدم‌هایی غریبه را به هم پیوند داده و از میانشان، خانواده‌ای نامتعارف ساخته بود. خانواده‌ای که هیچ‌کدام برای داشتنش قدم پیش نگذاشته بودند. اما هر داستانی، حتی زیباترینشان، صفحه‌ی پایانی دارد. صدای خش‌خش کاغذی از انتهای سالن بلند شد. گروگان‌گیر کنار پنجره ایستاده بود. همان قامت آرام، همان سکوت حساب‌شده و همان لبخند بی‌جانی که در تمام این هفت روز، چون نقابی بر چهره داشت. اسلحه‌اش دیگر در دستش نبود. روی میز چوبی افتاده بود و نگاهش به کتابی سرخ‌فام دوخته شده بود که از نخستین روز، هیچ‌کس جرئت گشودنش را نداشت. یکی از حاضران پرسید: «بالاخره می‌خوای بگی چرا ما رو اینجا جمع کردی؟» مرد سرش را برگرداند. برای لحظه‌ای لبخندش رنگ باخت. «چون بعضی قصه‌ها نباید ناتمام بمونن.» قدم‌زنان به سوی کتاب رفت. انگشتانش را روی جلد چرمی آن کشید و غبار سالیان را کنار زد. «گمونم همیشه براتون سوال بود چی صدام کنین نه؟گروگان‌گیر کسل کننده ست.همینطور...گیج کننده.» نامش در فضای خالی سالن پیچید. «آزِل... یعنی پناهگاه. یا دست‌کم، مادرم همیشه این‌طور صدام می‌کرد. می‌گفت آدم‌ها باید جایی داشته باشن که وقتی تمام دنیا ازشون رو برمی‌گردونه، بتونن بهش پناه ببرن.» نگاهش به قفسه‌های اطراف لغزید. «منم یه روز همچین جایی داشتم.» مکث کرد. «همین کتابخونه.» سال‌ها پیش، آزل کتابدار همین ساختمان بود. مردی که روزهایش را میان قفسه‌ها می‌گذراند و شب‌هایش را با ورق زدن کتاب‌هایی به صبح می‌رساند که هیچ‌کس سراغشان نمی‌رفت. تا شبی که آتش، تمام آنچه دوست می‌داشت بلعید. آدم‌ها ناپدید شدند، کتاب‌ها خاکستر شدند و او، در میان دود و ویرانی، چیزی بیش از حافظه‌اش را از دست داد. سال‌ها بعد، وقتی فهمید قرار است کتابخانه را برای همیشه تخریب کنند، تصمیم گرفت آخرین داستانش را بنویسد. داستانی با هفت روز، چند غریبه و پایانی که هنوز نوشته نشده بود. «می‌خواستم بدونم اگه آدم‌هایی که هیچ شناختی از هم ندارن، مجبور بشن هفت روز کنار هم بمونن، آخرش چی ازشون باقی می‌مونه. می‌خواستم ببینم هنوز کسی پیدا می‌شه که برای نجات چیزی غیر از خودش دست دراز کنه یا نه.» یکی از اعضا با خشم گفت: «پس تمام این مدت ما فقط شخصیت‌های داستان تو بودیم؟!» آزل پاسخی نداد. برای نخستین‌بار، لبخندش کاملا محو شد. «نه. شما تنها کسایی بودین که می‌تونستین پایانش رو عوض کنین.» همان لحظه، صدای مهیبی از انتهای ساختمان برخاست. زبانه‌های آتش از میان پرده‌های قدیمی بالا خزیدند و نور سرخشان بر سقف نقش بست. شعله‌ها به‌سرعت در میان قفسه‌ها دویدند و کتابخانه، گویی از فرط اندوه، آخرین نفس‌هایش را به آسمان سپرد. همه به سوی خروجی شتافتند. همه، جز آزل. پروانه‌ی مرداب، که تمام این هفت روز شاهد خاموش ماجرا بود، بر لبه‌ی صندلی خاک‌خورده ای نشست. نگاه ژرف‌اندیشش در نور سرخ آتش لرزید. مرد نگاهی به آن انداخت و برای لحظه‌ای کوتاه لبخند زد. «حتی تو هم موندی؟» اما پروانه پاسخی نداشت. یکی از اعضا برگشت و فریاد زد: «آزل! بیا بیرون!» مرد به کتاب سرخ‌فام نگاه کرد. آخرین صفحه‌اش هنوز سفید بود. قلمی برداشت و چیزی نوشت. سپس کتاب را بست. «بالاخره... پایانش رو پیدا کردم.» صبح روز بعد، از کتابخانه چیزی جز دیوارهای سیاه‌شده و قفسه‌های فروریخته باقی نمانده بود. گروگان‌ها نجات پیدا کرده بودند. هرکدام با خاطره‌ای متفاوت از آن هفت روز، اما با پیوندی که دیگر به‌سادگی گسسته نمی‌شد. بعضی‌ها یکدیگر را پیدا کردند، بعضی‌ها راه خودشان را رفتند و بعضی دیگر، هر از گاهی به آن ساختمان سوخته بازمی‌گشتند. اما از آزل خبری نبود. نه پیکرش پیدا شد، نه اثری از فرارش به دست آمد. تنها دفترچه‌ای نیم‌سوخته میان آوارها باقی مانده بود که آخرین جمله‌اش چنین بود: «شاید تمام عمرم را صرف ساختن پناهگاهی برای دیگران کردم، چون هیچ‌وقت نتوانستم پناهگاهی برای خودم پیدا کنم.» سال‌ها گذشت. در همان خیابان، کتابخانه‌ی تازه‌ای ساخته شد. ساختمانی با پنجره‌های بلند، قفسه‌های چوبی و دری که هیچ‌گاه به روی رهگذران بسته نمی‌شد.

روی سردر آن، نامی حک شده بود: کتابخانه‌ی آزل. و در نخستین روز افتتاح، پروانه‌‌ای که از مداب افکار سهمگینش رهایی یافته بود همدم و همراه دل رنجور او شد. لحظه‌ای گودی طلانشان چشمانش بر پرتو های پراکنده و مملو از فروغ خورشید نشست و سپس به سوی روشنایی پر کشید. شاید پروانه‌ی مرداب دیگر به مرداب تعلق نداشت. شاید او هم، مانند تمام آدم‌هایی که آن هفت روز را پشت سر گذاشته بودند، سرانجام راهی برای رهایی یافته بود. اما در طبقه‌ی آخر کتابخانه، میان قفسه‌ای که هیچ‌کس سراغش نمی‌رفت، کتاب سرخ‌فامی قرار داشت. کتابی با هفتاد صفحه‌ی نوشته‌شده و یک صفحه‌ی سفید. روی جلدش نامی حک شده بود که هیچ‌کس آن را به خاطر نمی‌آورد. و اگر کسی جرئت می‌کرد آخرین صفحه را باز کند، با جمله‌ای روبه‌رو می‌شد که با خطی لرزان نوشته شده بود: «برای تمام کسانی که هفت روز کنارم ماندند. متاسفم که نتوانستم بیشتر از این برایتان بمانم. اما اگر روزی دوباره یکدیگر را پیدا کردید، این بار اجازه ندهید هیچ‌کس داستانتان را به جای خودتان بنویسد.» پایان؟ نه. بعضی کتابخانه‌ها با آتش از میان نمی‌روند. بعضی آدم‌ها با فراموش شدن نمی‌میرند و بعضی داستان‌ها، حتی پس از بسته شدن آخرین جلدشان، همچنان در گوشه‌ای از جهان ادامه پیدا می‌کنند. شاید تمام ماجرا همین بود. هفت روز اسارت، برای آنکه آدم‌هایی غریبه معنای آزادی را بفهمند. و مردی به نام آزل، که تمام عمرش به دنبال پناهگاهی برای دیگران گشت، بی‌آنکه بداند خودش نیز می‌توانست در قلب همان آدم‌ها جایی برای ماندن داشته باشد. #چالش‌روز‌هفتم_روز‌پایانی #ریونا

پروانه مرداب شب از نیمه گذشته بود. پرتوهای ماه روی صورت مهمان‌ها می‌افتاد. همه‌جا ساکت بود. از جایم بلند شدم و پاهایم را روی پارکت سرد گذاشتم. آرام قدم برداشتم. او در اتاق بغلی بود. دستم را روی دستگیره گذاشتم و آرام در را باز کردم. خوابیده بود؛ آن‌قدر آرام که انگار نه انگار گروگان‌گیر است. خواستم برگردم که صدایش را شنیدم:« بیدارم... بگو.» نگاهی به اطراف انداختم. نور قرمز چراغ خواب روی اشیای بی‌جان اتاق افتاده بود. ـ«خواستم بگم که... هیچ‌وقت یادم نمی‌ره روز اول چقدر استرس داشتم. بارها خواستم همه‌چیز رو فراموش کنم، اما درست وقتی اولین پیام رو گذاشتم، دیگه برای خودم هیچ راه فراری نذاشتم.» مکث کردم و آب دهانم را قورت دادم. -«الان از این بابت خوشحالم. پروانه‌ی امروز با پروانه‌ی هفت روز پیش فرق داره. اون از اینکه به خودش این فرصت رو داده، ممنونه... البته هنوز از در انتظار نشستن بیزارم و خواستم بگم شاید حضور تو در کتابخانه امشب برای همیشه تموم بشه، اما من هیچ‌وقت یادم نمی‌ره که شخصیتی خلق شد که در اوج خیالی بودنش، واقعی‌ترین آدم برام بود.» برای چند لحظه به ماسکش خیره شدم. -«نمی‌خوای اسمم رو بگی؟» چشمکی زدم. -«تو می‌تونی برای هر کسی نماینده‌ی اون چیزی باشی که دوست داره. پس ترجیح می‌دم اسمت بین خودمون بمونه...» پشتم را کردم تا از اتاق خارج شوم. -«پروانه، می‌تونستی اینا رو فردا هم بهم بگی.» پوزخند زدم. -«حرف‌ها نصفه‌شبی قشنگ‌تره.»

#دورهمی #پارت‌آخر ناشناس|آخرین شب در کتابخانه صدای تیک‌تاک ساعت، سکوت کتابخانه را می‌شکند. کتاب‌ها هنوز روی میز پراکنده‌اند. فنجان‌های نیمه‌خالی، کاغذهای خط‌خورده و صندلی‌هایی که هرکدام خاطره‌ی یکی از شب‌های گذشته را در خود نگه داشته‌اند. به صندلی‌ام تکیه می‌دهم و نگاهی به جمع می‌اندازم. ـ خب... فکر می‌کنم وقتش رسیده درباره‌ی پایان این ماجرا صحبت کنیم. مکث می‌کنم و لبخند کمرنگی می‌زنم. ـ می‌دانم. احتمالاً بعضی‌هایتان منتظر شنیدن این جمله بودید که بالاخره آزادید. بعضی‌ها هم شاید ترجیح می‌دادند این بازی کمی بیشتر ادامه پیدا کند. البته گروه سومی هم هستند که احتمالاً هنوز نمی‌دانند چطور سر از این کتابخانه درآورده‌اند! نگاهم روی میز می‌لغزد؛ روی داستان‌هایی که در این چند روز نوشته شده‌اند. ـ هفت روز پیش، قرار بود فقط چند نفر را به کتابخانه دعوت کنیم. هفت روز، هفت موضوع و چند داستان. اما ظاهراً ماجرا کمی از کنترل خارج شد. آدم‌هایی که قرار بود گروگان باشند، شروع کردند به ساختن جهان‌های تازه؛ با کلماتشان درها را باز کردند، شخصیت ساختند، رازها را برملا کردند و گاهی هم کاری کردند که حتی من صاحب این کتابخانه، برای چند لحظه حرفی برای گفتن نداشته باشم. فنجان قهوه را برمی‌دارم، اما پیش از نوشیدن دوباره آن را روی میز می‌گذارم. ـ اعتراف می‌کنم همه‌چیز طبق نقشه پیش نرفت. بعضی داستان‌ها غافلگیرم کردند، بعضی‌ها خنداندندم و بعضی دیگر... خب، بعضی‌ها را ترجیح می‌دهم دوباره در خلوت خودم بخوانم. لبخند می‌زنم. ـ اما یک چیز را خوب می‌دانم؛ این کتابخانه دیگر همان کتابخانه‌ی روز اول نیست. شما چیزی از خودتان اینجا جا گذاشته‌اید. شاید چند سطر، شاید یک شخصیت، شاید حتی تکه‌ای از احساستان را و من مطمئنم بعد از رفتنتان، هر بار که چشمم به این میز بیفتد، یکی از آن‌ها را به خاطر خواهم آورد. از جایم بلند می‌شوم و به سمت در می‌روم. دستم را روی دستگیره می‌گذارم، اما پیش از باز کردنش برمی‌گردم. ـ راستی، یک توصیه‌ی دوستانه: بیرون از این کتابخانه هم بنویسید. منتظر چالش و دعوت‌نامه نمانید. لازم نیست کسی شما را به نوشتن وادار کند. گاهی یک اتفاق کوچک، یک آدم غریبه یا حتی یک فنجان قهوه‌ی سرد می‌تواند شروع داستانی باشد که مدت‌ها در ذهن خواننده باقی بماند. در را باز می‌کنم. ـ خب، خانم‌ها و آقایان... گروگان‌گیری به پایان رسید. می‌توانید بروید. مکث کوتاهی می‌کنم و با لبخند اضافه می‌کنم: البته اگر کسی دلش برای اینجا تنگ شد، راه کتابخانه را که بلدید. نگاهم برای آخرین بار روی جمع می‌چرخد. ـ ممنون که این هفت روز را با من شریک شدید. مراقب کلماتتان باشید؛ گاهی از چیزی که تصور می‌کنید، قدرت بیشتری دارند. در را باز نگه می‌دارم و کنار می‌روم. ـ به سلامت، نویسنده‌ها. وقتی آخرین نفر از در می‌گذرد، به کتابخانه‌ی ساکت نگاه می‌کنم. ساعت هنوز کار می‌کند. فنجان‌ها روی میز مانده‌اند و کتاب‌ها، مثل همیشه، منتظر خوانده شدن‌اند. به صندلی‌ها نگاه می‌کنم. یکی از آن‌ها کمی عقب‌تر از بقیه قرار گرفته است. جلو می‌روم و صافش می‌کنم؛ بعد مکث می‌کنم. انگار هنوز منتظرم کسی روی آن بنشیند و داستان تازه‌ای برایم بخواند. لبخند می‌زنم. این بار دیگر کسی گروگان من نیست. کلید را روی میز می‌گذارم. نگاهم به هفت دفتر روی میز می‌افتد. شاید کتابخانه دوباره ساکت شود، اما دیگر مثل روز اول نیست. عجیب است... فکر می‌کردم قرار است آن‌ها را در اینجا نگه دارم؛ خبر نداشتم خودم به ماندنشان عادت می‌کنم.

هفت روز، هفت موضوع و یک کتابخانه قرار بود فقط داستان بنویسیم؛ اما در میان کلمات، شخصیت‌هایی ساختیم، رازهایی را آشکار کردیم، به یکدیگر خندیدیم و گاهی در سکوت داستان‌هایمان ماندیم. در این هفت روز، کتابخانه فقط یک مکان نبود؛ خانه‌ای شد برای آدم‌هایی با جهان‌های متفاوت، خیال‌های بی‌انتها و قلم‌هایی که هرکدام صدای خودشان را داشتند. شاید روزی قفسه‌ها دوباره ساکت شوند، میزها از دفتر و کاغذ خالی شوند و گروگان‌گیرمان بالاخره دست از سر نویسنده‌ها بردارد! اما چیزی از این هفت روز باقی می‌ماند؛ داستان‌هایی که نوشته شدند و خاطره‌ی آدم‌هایی که برای مدتی کوتاه، هم‌داستان شدند. ممنون که به دعوت پروانه مرداب پاسخ دادید. پ.ن: از هوش مصنوعی خواسته‌ام تصویری براساس حس قلم شما بسازد.