?/

برام لالایی بخون. خندید، گفت بزرگ شدم. گفت لالایی مال بچه هاست، من که دیگه بچه نیستم. گفتم لااقل برام قصه بگو، از جوونی‌هات، از ماجراجویی هات، از روزهایی که اونقدر زندگی کردی و دوییدی که هنوز توی خاطرته. سکوت کرد، گفت چیزی یادش نیست. رفت زیر پتو، تن فرتوت‌ش زیر پتو جمع شده بود. فکر میکرد الان دیگه در امانه. انگار میترسید. پرسیدم از چی؟ گفت از خاطرات. شونه هاش زیر پتو لرزید، فکر کرد متوجه نمیشم، توی مخفی کردنش خوب نبود. دیدمش. الان منم میترسم. پرسید از چی؟ گفتم از خاطرات.

متاسفانه جمله ی [ یا هیچی یا بهترینش ] دقیقا توصیف منه؛ و من نه هیچی ام و نه بهترینش.