مرا محکم‌تر از ، محکم‌تر از محکم بغل کن در آغوش تو زندانی شدن عین رهاییست .

چون گل تازه که در آب نگه می‌دارند ، عکس رخسار تو در دیده‌ی گریان دارم .

*

بوسه بر عكست زنم ، ترسم كه قابش بشكند قاب عكس توست اما شيشه ي عمر من است

هم قبولم داری و هم کار خود را می‌کنی مثل قرآنم که در جیب رضاخان بوده است .

آغوش تو آرام کند موج دلم را ؛ دریای درونم طلبش لمس تن توست

+

لبانت قندِ مصری ، گونه‌هایت سیبِ لبنان را روایت می‌کند چشمانت آهوی خراسان را

رژ اگر دارد لبت ، دوری کن از پیراهنم‌ ‌ ‌ ‌ مادرم با دست میشوید لباسم را هنوز

دائم الخمر شود طبق فتاواى فقيه هر كه يک بار ببوسد لب شيرين تو را

‌

تو غلط میکنی این گونه دل از ما ببری سر خود آینه را غرق تماشا ببری مرده شور من عاشق که تو را میخواهم گور بابای دلی را که به اغوا ببری . . چه کسی داد اجازه ك کنی مجنونم ؟ به چه حقی مثلا شهرت ليلا ببری ؟ به من اصلا چه ك مهتابی ُ موی تو بلند؟ چه کسی گفته مرا تا شب یلدا ببری ؟ بخورد توی سرم پیک سلامت بادت ، آه از دست شرابی که تو بالا ببری ! کبک کوهی خرامان ، سر جایت بتمرگ هی نخواه این‌همه صیاد به صحرا ببری آخرین بار تو باشد که میایی در خواب بعد از این پلک نبندم که به رویا ببری ! لعنتی ، عمر مگر از سر راه آوردم ؟ که همه وعده ی امروز به فردا ببری ؟ این غزل مال تو ، وردار و از اینجا گم شو به درک با خودت آن را نبری یا ببری .