امروز / ۹ دیماه / ۱۴۰۱

به یادِ چهارصدُ بیستُ شیش تا عزیزِ چکامه وُ کوکیِ عزیزم و فرزندِ‌روحُ‌الله، دلداده‌متحول، مهجه، نعنافلفلی، مُنیب، دخترکِ‌گیتار‌به‌دست، احقر، مجروح، یک‌عدد‌علی‌هستم‌که‌گل‌میدوزد‌شعبه‌ایتا[چرا انقد طولانی آخه:)))))))]، وتین، والِ‌آبی، تباهیات، کمددیواری، رافضِ‌راصین، پیام‌های‌ذخیره‌شده، یه‌سری‌حرفا، اقیانوسِ‌بیکران، به‌رنگِ‌ارغوان، یرالتی، آبیِ‌فیروزه‌ای، متانویا، منِ‌آبی، حیرت، تفاح، مفرد، امانه، کهکشانِ‌آرامش، ماضیِ‌بعید، دلوان، من‌نوال‌۱۷‌ساله‌ام، فرشته‌ای‌به‌نامِ‌رضا، کاژه، آبنباتِ‌ترش، مفتون، شنوایم‌باش، ماهنی، مجرمین. این شهدای گمنام، ته تهش بیستُ سه سالشون بودُ همینقدر جَوون:)))))))بگیرن دستتونُ.بشنون صداتونُ، روا کنن حاجتاتونُ و به قولِ راویِ امروز که میگفتن، درمون کنن براتون درداییُ که حتی به هیچکس نگفتین*

چقد روزایی که حس میکنم بدن خوب تموم میشن .

انقد خوشحالم که دو هفته دیگه امتحانای ترم میخواد تموم بشه

حالا هنوز برای ما شروع نشده ولی خب خوشحالم الان.

تصمیم دارم گوشیو جمع کنم و نیام تا این ترم نمره ام خوب باشه =))

از وقتی یکی از بچه های مدرسه مون چنل روز مره گی نویسی زده امید به زندگیم کم شده

مثلا میخواستم عین ادم از قبل امتحان فیلم بگیرم: