افکار سایه‌های احساسات ما هستند؛ همیشه تاریک‌تر، خالی‌تر و ساده‌تر.

-

- ای به قربانش همه دارایی‌مان ؛ -

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌تـٰانفس‌دارم‌ڪنم‌ازتواطاعت‌رهبرم بوده‌بررخسـٰارتو‌نورولایت‌رهبرم. ! . ‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ ‎‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ #حضرت‌عشق❤️

سند حلال ِزادگی ما ؟ نام ِعلی

#رمانِ‌‌مذهبی‌می‌مانم #پارت5🤍 من همیشه از اینکه با فاطمه کوثر دوست بودم خوشحال بودم هیچوقت حتی موقع دعوا هامون هم پشیمون نشدم. اتوبوس راه افتاد و شوخی های ماهم شروع شد . برگشتم سمت حدیث و غزل که صندلی پشتی مون نشسته بودن و گفتم ؛ .غزل توروخدا این بار که خونتونو باز بار نزدی تو چمدون که؟.. بعد همه خندیدن . غزل هر بار که میرفتیم جایی یه عالمه وسیله با خودش برمیداشت . حتی یادمه وقتی کلاس هشتم رفته بودیم اعتکاف برا سه روز یه چمدون بزرگ اورده بود درحالی که ماها فقط یه ساک داشتیم حتی وسطاش دیدم قابلمه و نودل اینا اورده... غزل هم برگشت و گفت _ باشه زینب خانم . وقتی با گریه ازم سشوار بخوای نشونت میدم دوباره خندیدیم. بعد از یه عالمه خندیدن و شوخی و مداحی که بیشتر دست فاطمه کوثرو میبوسید، اتوبوس برای نماز مغرب وایساد و همگی پیاده شدیم و رفتیم نماز و برگشتیم . تقریبا قرار بود بیست و چهار ساعت تو راه باشیم و این یعنی خداحافظ خواب و سلام بر شب زنده داری . نزدیک دوی نصف شب بود و همگی داشتیم حرف میزدیم. هانیه پرید وسط حرف همه و گفت: _ ایوای یادتونه شب اخر اعتکاف تا ساعت ده صبح بیدار بودیم؟ زهرا گفت: _همون شب که سر سحری چایی پرید گلوی زینب و داشت خفه میشد و از چشماش اشک میومد؟ با خنده تایید کردم . این با اختلاف بد ترین خاطره توی بهترین روز اعتکاف بود اون شب دو دیقه مونده به اذون صبح وسط خنده چایی پرید گلوم و شروع کردم به سرفه . ولی همه فکر میکردن دارم ادا در میارم و واکنشی نشون نمیدادن و وقتی دیدن صدا اوقم داره بلند میشه پاشدن هر کدوم یه مشتی به کمرم زدن تا درست بشم ولی انگار نه انگار .

#رمانِ‌‌مذهبی‌می‌مانم #پارت6🤍 خلاصه اذونو گفتن من برای اولین بار چشمام از شدت سرفه قرمز شد و چون گلوم خیلی میسوخت نمیتونستم بخوابم و تا صبح با بچها میون سیصد نفر که عمیقا خواب بودن و چراغا خاموش بود بلند بلند میخندیدم و حرف میزدیم . و فوش میخوردیم. واقعا روزای خیلی خوبی کنار بچها داشتم و همیشه هم بهم خوش گذشته با هر بدبختی ای بود صبح شد ولی کل شبو من ندیدم حدیث حرفی بزنه و چون همیشه خیلی پرحرف بود این نگرانم میکرد . حدیث دختر معلم کلاس امادگی ام بود ، بخاطر همین اونو از وقتی پنج سالش بود و منم شیش سال میشناختم و مثل دخترای هم سنش شیطنت های نوجوونی زیادی داشت و معلوم بود بازم یه گندی زده . صبح حدودای ساعت هفت چشمامو باز کردم و کلا دیشبو دو ساعت خوابیدم . دیدم فاطمه کوثر عمیقا خوابه برگشتم عقب و دیدم غزل داره با گوشی ور میره و حدیث هندزفری گذاشته گوشش و چشماشو بسته . میدونستم خواب نیست بخاطر همین از فرصت استفاده کردم که باهاش حرف بزنم. سرمو برگردوندم عقب و به غزل گفتم؛ . بیا جامونو عوض کنیم _چرا چیشده مگه؟ . چیز خاصی نیست میخوام یه حرفی به حدیث بگم. غزل با شیطونی تمام سرشو اورد جلو و گفت : _ به خودم بگو عشقم .گمشو اونور چندش بعد لبخنده با مزه ای کرد و پاشد و جای من نشست و من رفتم پیش حدیث . یکم با دقت بهش نگاه‌کردم ودیدم که‌زیرچشمش گود افتاده . معلوم بود گودی چشاش فقط برا یه شب بی خوابی نبود . بلکه چند مدت بود که نخوابیده بود. من بین بچها بعد زهرا بزرگترین بودم و همیشه به همشون کمک میکردم و اکثرا همگی حرفاشونو به من میگفتن . حدیث فرق داشت اونم حرفاشو میگفت ولی حرفاش فرق داشت . ناراحتی هاش سطحی بود ولی طولانی و خودشو خیلی عذاب میداد .

POV: