از خیر قدر، قضا گذشته کار دلم از دعا گذشته شب‌های بلند بی عبادت در حسرت ربّنا گذشته سلطان شده روز بعد، هر کس از کوی تو چون گدا گذشته گیرم که گذشت آه از حال حالا چه کنیم با گذشته طوری ز خطای ما گذر کرد ماندیم ندیده یا گذشته تصمیم به توبه تا گرفتم فرمود گذشته‌ها گذشته هر جا که رسید گریه کردیم آب از سر چشم ما گذشته در راه نجات امّت خویش از خون خودش خدا گذشته! میخی که رسیده از مدینه از سینه‌ی کربلا گذشته یک تیر به حلق اصغرت خورد از حنجر او سه تا گذشته وا شد دهن کمان و حرفش از گوش، هجا هجا گذشته از روی تن تو یک نفر نه! یک لشکر بی‌حیا گذشته عباس کجاست تا ببیند بر خواهر او چه‌ها گذشته

فقط حیدر امیرالمؤمنین است

😭 سؤال: اگر در روضه‌ها اشک‌مان نیاید، چه کار کنیم❓

ما معمولاً اینجوری درِ خانه‌ی خدا می‌رویم که: 👇 نماز می‌خوانیم، روزه می‌گیریم، حتی نمازشب می‌خوانیم. اما حالِ درونی‌مان این است که: «خدایا! نباید برایم مشکلی پیش بیاید. اگر مشکلی پیش آمد، وقتی گفتم بده، باید بدهی؛ اگر ندهی، ول می‌کنم.». ⛔️ این، بد است؛ نباید اینجوری درِ خانه‌ی خدا برویم، با همین نگاه است که با خدا قهر می‌کنیم! ⛔️ نباید آن اعمال خوب‌مان را به خدا نشان بدهیم و بگوییم: «من که آن کارها را کردم، پس چرا تو این یک حاجت من را برآورده نمی‌کنی؟!». این، معامله‌گری است، بدبینی

نسبت به خدا

است، بدزبانی با خدا است، خیلی بد است! 👌👇اینجوری با خدا معامله کنیم: اول: بدانیم: در دنیا، برای همه، سختی و گرفتاری هست. دوم: هر وقت گرفتاری برایمان پیش آمد، بیشتر به درِ خانه‌ی خدا برویم. سوم: کارهای خوب‌مان را به رخ خدا نکشیم و نگوییم: «من که آن کارها را کرده‌ام، تو هم الآن باید این دعای من را مستجاب کنی.». چهارم: گلایه نکنیم؛ چه بسا اگر گلایه کنیم، در بیشتر بسته بشود.

تو کاغذ نوشتم همسایه بغلیتونم اگه میشه فردا بیرون نیائید، ما روضه داریم....😭😭 @Hfadayat