من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟

آن نه خال است و زنخدان* و سر زلف پریشان که دل اهل نظر برد که چنین خوب چرایی؟

عشق و درویشی و انگشت نمایی ملامت همه سهل است، تحمل نکنم بار جدایی

شمع را باید از این خانه به در بردن و کشتن تا به همسایه نگوید که تو در خانۀ مایی

سعدی آن نیست که هرگز ز کمندت بگریزد که بدانست که در بند تو خوش تر ز رهایی

من عارف دلتنگم،یا زاهد دل سنگ؟ هر روز نقابی زده ام روی نقابی

نگاره ای از جنس فیروزه های اصل نیشابور به تابندگیِ ماه شب چهاردهم و به روشنایی صبح سپیده دم قدم میگذارد از کنارم میگیذرد گاهی دستم را محکم میگیرد و گاهی آرامش را به وجودم هدیه میدهد گل های یاس و نرگس فوج فوج از شوق تبسم او همچون گندم زاری بزرگ سراسر زمین را پر کرده اند و سرو ها به یمن نام مبارکش تا ابد قیام میکنند مادرش از شوق و ذوق تولد این کودک لحظه یک جا بند نمیشود و خدا میگویید: ای اهل زمین شاد باشید که من به خاطر مولد این روز تمام برکاتم را برای شما زمینیان فرو میریزم دل های تنگ لحظه به لحظه تنگ تر میشود برای حضور او . . . -دست‌نوی‌س

سال نو ِ عیدتون مبارک

هعب