مُرَوَّح کن دلُ جان را..

تازه چشم هام گرم شده بودن با لجاجت اصرار بر غرق شدن داشتم غرق شدن بین صدای چاووشی که از ایرپاد به مَثَلِ دوپامین از غده هیپوفیز ترشح میشد، به طور غیرمُجازی آدرنالین خونم بالا و آرامش نجیبی ساکن روحم بود؛ اما سنگینیِ نور حتی از پشتِ کُمپرس روی چشمام هم جلوه میکرد. @Hoborr

ء. با کلافگی بلند شدم و دقیق شدم، نورِ ماه بود مثلِ همیشه درخشنده و زیبا. برای دخترکوچولوی سلنوفیلِ درونم هیچوقت غرق شدن در شکوهِ ماه تکراری نیست. همینطور که تکیه زدم به کُنجِ پنجره رفتم کنارِ ماهیِ پنج ساله، باباحاجی دستشو گرفته و برده کنارِ باغچه همینطور راه میره. @Hoborr

ء. بغلش کرده و نزدیکش میکنه به طاق آسمون: ماهیِ بابا،ماهُ میبینی؟ ببین داره راه میره بینِ ابرا، هر موقع آرزو داشتی به ماه بگو توی راه هر آرزو رو میزاره بینِ دستای یدونه ستاره. توام که بلدی ستاره بچینی،پس آرزوت برآورده میشه... @Hoborr

ء. اما سنگینیِ نور و اوجِ صدای چاووشی که میخوند: "مُرَوَّح کُن دل و جان را،دلِ تنگِ پریشان را" پلان رو عوض کرد. تو این پلان، دیگه ماهی قدرتِ ستاره چیدن نداره، پس بعدِ ۱۵ سال آرزوها که نه بلکه نگرانی ها رو میزاره بینِ دستای ستاره ها تا شاید چیده نشدن! @Hoborr

قائدِ شهیدم؛ @Hoborr

ترامپ خطاب به غربگدایان: خلاصه تا سه نشه بازی نشه. @Hoborr

ننگ بر الفبای توافق، که برای برهم نخوردن روند شرمگین مذاکرات شهادت پاره‌های تنِ وطن رو چراغ خاموش نگه داشتید. @Hoborr

و من در هر پلک زدن یکبار ندیدنت را میبازم؛ @Hoborr

گفت: تو دیوونه‌ای، که یک دفعه‌ای قیدِ چیزهایی رو میزنی که برایِ داشتنشون آسمون رو به زمین دوختی. @Hoborr